قرآن يا سند اسلام - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٧٨ - دليل سيزدهم رفعت قرآن از افق محيط

عمومى و اكثريت است، (نه غرش توپ و تانگ و زندانى كردن) خيلى زود ايمان خود را به آن اصول حزبى از دست مى دهند و تدريجا همه چيز را براى رضاى خاطر مردم و حفظ مناصب خود فراموش مى كنند؛ زيرا حزب و اصول آن وسيله‌اى براى نيل به حكومت بود نه هدف اصلى!

بلكه اعتبار احساسات عمومى در قوه تقنينيه نيز رسوخ نموده و در خيلى از موارد، عدالت اجتماعى و مصلحت واقعى منشاء قانون نيست بلكه احساسات مردم مراعات مى شود و تاريخ معاصر شاهد صادقى بر اين موضوع مى باشد.

٣

قرآن در اول طلوع خود با تمام عادات و احساسات بى مايه مردم به جنگ بر خاست و همه آنها را باطل و ممنوع اعلان كرد، و در مقابل تمام تمام پيشنهادات صلح آميز سران قريش كه خطرناك ترين و پرمصيبت ترين مراحل زندگى حضرت پيغامبر (ص) (اوايل بعثت در مكه) شده بود از مسير خود اصلى خود يك ذره تجاوز نكرد و تمام آنها را كه مشتمل بر صحه گذاردن بعضى از معتقدات يا اعمال خرافى آنان بود به صراحت لهجه رد كرد.