قرآن يا سند اسلام - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٢٩ - د) تشريع احكام و قوانين

تَكُنْ لِلْخائِنِينَ خَصِيماً» (نساء/ ١٠٥) همانا ما نازل كرديم بر تو قرآن را بحق تا حكومت و قضاوت كنى ميان مردم به آن طريقى كه خدا برايت نشان داده (نه بفكر و رأى خود زيرا براى تو اختيار مخالفت قرآن نيست چون تو فقط بنده مأمور و موظفى) و به طرفدارى مردمان خيانتكار (باكسى هر چند كافر و دشمن تو باشد) خصومت مكن، (و در همه موارد از عدالت پيروى كن).

خواننده گرامى، در تمام قرآن موردى پيدا نمى شود كه پيغمبر صلى الله عليه و آله وسلم از طرف خود چيزى را حلال و حرام نموده باشد، تماماً از طرف خداوند معيّن شده، اگر قرآن از مجعولات خود پيامبر مى بود- به هر اندازه محافظه كارى و دقّت- حتماً در بعضى از موارد آن به مقتضاى طبع انسانى خود تشريع و تقنين پاره‌اى از احكام را بخود نسبت ميداد چه اين مطلب پوشيده نيست كه حكم رانى و استقلال و گفتن «من چنان مى گويم من چنين لازم ميدانم، من چنان فرمان ميدهم من ... من ... و ...» خيلى لذت دارد، و كيست كه از نفسيات خود در زمان زمام دارى مطلق خود صرف نظر كند؟