قرآن يا سند اسلام - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٢٥ - الف) در موضوع خلقت و استناد حوادث

«قُلْ لا أَقُولُ لَكُمْ عِنْدِي خَزائِنُ اللَّهِ وَ لا أَعْلَمُ الْغَيْبَ وَ لا أَقُولُ لَكُمْ إِنِّي مَلَكٌ إِنْ أَتَّبِعُ إِلَّا ما يُوحى‌ إِلَيَّ» (انعام/ ٥٠) رسول من به مردم بگو كه من ادعاء نمى كنم قدرت خداوندى دارم و از پيش خود علم به غيب دارم مگر اين كه خداوند مرا مطّلع كند و نمى گويم كه من فرشته ام، تنها وظيفه و كار من پيروى امر خداوند است آنچه وحى مى شود به آن عمل مى كنم و هرچه است از طرف خداوند است.

«قُلْ إِنِّي لا أَمْلِكُ لَكُمْ ضَرًّا وَ لا رَشَداً قُلْ إِنِّي لَنْ يُجِيرَنِي مِنَ اللَّهِ أَحَدٌ وَ لَنْ أَجِدَ مِنْ دُونِهِ مُلْتَحَداً» (جن/ ٢١ و ٢٢) بگو كه من نمى توانم به شما ضرر و نفعى برسانم بلكه هر گزكسى نيست كه مرا از اراده خداوند پناه دهد و براى من جز خدا ديگر پناه گاهى نيست (من خودم در كار خود عاجزم و هرچه خدا بخواهد همان گونه در باره من اجرا مى شود پس كجا قدرت نفع و ضرر بديگرى را دارم).

«قُلْ لا أَمْلِكُ لِنَفْسِي نَفْعاً وَ لا ضَرًّا إِلَّا ما شاءَ اللَّهُ وَ لَوْ كُنْتُ أَعْلَمُ الْغَيْبَ لَاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ وَ ما مَسَّنِيَ السُّوءُ إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ وَ بَشِيرٌ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ» (اعراف/ ١٨٨) بگو كه من مالك نفع و ضرر خود