أَوْ زَوَّجَهُمْ أَوْ تَزَوَّجَ مِنْهُمْ أَوْ آمَنُهُمْ أَوِ ائْتَمَنَهُمْ عَلَی أَمَانَةٍ أَوْ صَدَّقَ حَدِیثَهُمْ أَوْ أَعَانَهُمْ بِشَطْرِ كَلِمَةٍ، خَرَجَ مِنْ وَلَایةِ اللهِ _ عَزَّ وَ جَلَّ _ وَ وَلَایةِ رَسُولِ اللهِ٦ وَ وَلَایتِنَا
أَهْلَ الْبَیتِ؛[١]

غالیان كافرند و مفوضه (كسانی كه می‌گویند خداوند كارها را به امامان: واگذار كرده) مشرك هستند. هر كه با آنها مجالست نماید و آمیزش داشته باشد یا برای خوردن و آشامیدن بنشیند یا با آنها رابطه برقرار كند و یا به آنها دختر بدهد و یا دختر بگیرد یا امانت بگیرد و یا به آنها اعتماد كند و یا سخن آنها را تصدیق كند یا به آنها حتی با یک کلمه كمك كند، از ولایت خدا و پیامبر و ولایت ما اهل بیت خارج خواهد شد.

ائمه: برای درمان مبتلایان و هم‌چنین پیشگیری افرادی که در معرض ابتلا به عقیدۀ خداانگاری خویش قرار داشتند، به معرفت‌بخشی در باره توحید، امامت (به ویژه عصمت و کرامات) و تفویض پرداختند. در این زمینه روایات فراوانی از امامان: نقل شده است که به ذکر دو حدیث رضوی٧ اکتفا می‌گردد. امام رضا٧ در تبیین کرامات اهل بیت: فرمود:

لَمَّا ظَهَرَ مِنْهُ الْفَقْرُ وَ الْفَاقَةُ دَلَّ عَلَی أَنَّ مَنْ هَذِهِ صِفَاتُهُ وَ شَارَكَهُ فِیهَا الضُّعَفَاءُ الْمُحْتَاجُونَ لَا تَكُونُ الْمُعْجِزَاتُ فِعْلَهُ فَعَلِمَ بِهَذَا أَنَّ الَّذِی ظَهَرَ مِنْهُ مِنَ الْمُعْجِزَاتِ إِنَّمَا كَانَتْ فِعْلَ الْقَادِرِ الَّذِی لَا یشْبِهُ الْمَخْلُوقِینَ؛[٢]

آشکار بودن احتیاج و نیازمندی امام [به خداوند] دلالت بر آن دارد که اگر از چنین شخصیت نیازمندی معجزاتی سر زد، این کار او نیست، بلکه معجزاتی که از او سر می‌زند، کار [خداوند] توانایی است که هیچ یک از مخلوقات به وی شباهتی ندارند.

هم‌چنین حضرت، ضمن حدیث مفصلی در معرفی جایگاه و مقام امام فرمود:

الْإِمَامُ أَمِینُ اللهِ فِی أَرْضِهِ وَ حُجَّتُهُ عَلَی عِبَادِهِ وَ خَلِیفَتُهُ فِی بِلَادِهِ، الدَّاعِی إِلَی اللهِ وَ الذَّابُّ عَنْ حَرَمِ اللهِ، الْإِمَامُ الْمُطَهَّرُ مِنَ الذُّنُوبِ، الْمُبَرَّأُ مِنَ الْعُیوبِ، مَخْصُوصٌ بِالْعِلْمِ، مَرْسُومٌ بِالْحِلْمِ، نِظَامُ الدِّینِ وَ عِزُّ الْمُسْلِمِینَ وَ غَیظُ الْمُنَافِقِینَ، وَ بَوَارُ الْكَافِرِینَ، الْإِمَامُ وَاحِدُ دَهْرِهِ، لَا یدَانِیهِ أَحَدٌ وَ لَا یعَادِلُهُ عَالِمٌ وَ لَا یوجَدُ مِنْهُ بَدَلٌ وَ لَا لَهُ مِثْلٌ وَ لَا نَظِیرٌ، مَخْصُوصٌ بِالْفِعْلِ كُلِّهِ مِنْ غَیرِ طَلَبٍ مِنْهُ لَهُ وَ لَا اكْتِسَابٍ، بَلِ اخْتِصَاصٌ مِنَ الْمُفْضِلِ

[١]. عیون أخبار الرضا٧، ج٢، ص٢٠٣.

[٢]. الإحتجاج علی أهل اللجاج، ج٩، ص٤٣٩.