حدیث «النّاسُ عَبِیدٌ لَنا …» از جمله روایاتی است که از امام رضا٧ به منظور مقابله با انحراف عقاید صادر گردیده است. پژوهش حاضر در صدد است با روش تحلیلی_ توصیفی به بررسی سندی و محتوایی آن بپردازد. در ابتدا، افراد موجود در اسنادِ حدیث، بررسی رجالی شده‌اند. سپس با تأکید بر اختلاف در معنای واژه «عبید» و شرایط سیاسی و اجتماعی دوران امام رضا٧، دو رویکرد «نگرش خداانگارانه به امامان:» و «نگرش تحقیرگرایانه» به عنوان اهدافی که حضرت در پی نفی آنها بوده، ترسیم و تبیین شده‌اند. در پایان نیز تبیین صحیح حدیث در قالب «نگرش واسطه هدایت بودن امامان:» ارائه شده است که بر اساس آن، از آن‌جا که در تفکر شیعی، امامان:، پس از پیامبران: عهده‌دار هدایت موجودات هستند و جهت ایفای این نقش خطیر از موهبت الهی «عصمت» بهره‌مند شده‌اند، تبعیت از ایشان واجب خواهد بود.

کلیدواژه‌ها: عبید لنا فی الطاعة، خداانگاری، خداباوری، امامان:، پدیده غلو،
امام رضا٧.

[١]. دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه قم.

[٢]. دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث دانشکده اصول الدین قم.