سند روایت شمارۀ پنج «ابو معاویة، عن لیث عن طاووس»، افزون بر مقطوع بودن آن، راوی میانی، «لیث بن أبی سلیم بن زنیم القرشی»،[١] در رجال اهل سنّت تضعیف شده است.[٢] در این سند، مقصود از «طاووس» و «أبو معاویه» به ترتیب، «طاووس بن کیسان»[٣] و «أبو معاویه محمد بن حازم الضریر»[٤] است. شایان ذکر است با توجه به گزارش سیوطی در الدر المنثور _ که این حدیث را با ارجاع به المصنف ابن أبی شیبه، از قول «ابن عباس» آورده است _ مشکل مقطوع بودن آن قابل رفع خواهد بود.

در سند روایت شمارۀ شش (شکل ١١) «خارجة بن مصعب» تضعیف شده است.[٥]

شکل ١١

راویان مهمل

در سند روایت شمارۀ چهار (شکل ١٢) «معمر بن راشد» مهمل بوده و توصیفی از وی در منابع رجالی به دست نیامد. افزون بر این، «محمد بن مسلم بن شهاب»[٦] و «سلیمان بن داود المنقری»[٧] عامی مذهب هستند.

[١]. همان، ج٢٤، ص١٨٤، ش٥٠١٧.

[٢]. تهذیب التهذیب، ج٥، ص٢٨٥، ش٥٠١٧.

[٣]. همان،ج ٥، ص٨، ش١٤.

[٤]. همان.

[٥]. تهذیب الکمال، ج٨، ص١٧، ش١٥٩٢.

[٦]. التاریخ الکبیر (للبخاری)، ج١، ص٢٢٠.

[٧]. الضعفاء العقیلی، ج٢، ص١٢٨، ش٦١٠.