برخوردار است. بر اساس شکل دوم، بعد از صدوق، دیگر صاحبان جوامع حدیثی شیعه چون حر عاملی، مجلسی، حویزی نیز این روایت را در جوامع روایی خود گزارش کرده‌اند که هر یک در دانش حدیث از شمار محدثان برجسته امامیه به شمار می‌آیند و گزارش آنان می‌تواند به معنای پذیرش روایت باشد.

شکل ٢

روایت سوم

بر اساس سیر تاریخی مصادر روایت شمارۀ سه (شکل ٣)، این روایت از اعتبار بسیار خوبی برخوردار است. کهن‌ترین مصدر این روایت المحاسن احمد بن محمد بن
خالد برقی است که جزء اصحاب ثقات رجال امام جواد و امام‌ هادی٨ است.
کتاب وی مقبول بزرگانی چون شیخ طوسی، نجاشی و ابن غضایری نیز بوده است.[١] اعتماد شیخ کلینی بر نقل این روایت نیز سبب افزایش اعتبار مصدری آن می‌گردد؛ زیرا
بنا بر مقدمه الکافی و منزلت علمی کلینی، این کتاب از جایگاه معتبری نزد
امامیه برخوردار است. گزارش این روایت در سه کتاب شیخ حر عاملی نشان‌دهندۀ
اعتبار آن نزد ایشان نیز هست. محدثان صاحب‌نظر دیگری چون مجلسی، حویزی
و مشهدی نیز به این روایت اعتماد داشته و آن را در آثار خود تلقی به قبول صدور از معصوم کرده‌اند.

شکل ٣

[١]. أعیان الشیعة، ج٣، ص١٠٧.