منتخب المسائل - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٣٨٢ - احكام طلاق خُلع و مبارات

ر فرد ديگرى بر همسرش سخت بگيرد و او ناگزير شود كه چيزى را به او ببخشد و درخواست طلاق نمايد، اين مال بر شوهر حلال نمى‌شود و طلاق خلع يا مبارات تحققنمى‌يابد، مگر اينكه ناسازگارى آنها به حدى برسد كه مجوّز طلاق خلع و مبارات بشود و در هر صورت كسى كه مسبّب چنين رويدادى بشود، مرتكب گناه شده است.

(مسأله ١٨٤٩) مالى كه در مقابل طلاق بذل مى‌شود از نظر كم يا زياد بودن حدّ معينى ندارد، جز اينكه در طلاق مبارات مشروط است بر اينكه از مقدار مهريه بيشتر نباشد.

(مسأله ١٨٥٠) آنچه زن مى‌بخشد بايد ملك خودش باشد و يا بر عهده بگيرد، و نمى‌تواند مال ديگرى را بذل كند، اگرچه او راضى باشد، مگر اينكه قبلًا آن را مالك شود سپس بذل كند.

(مسأله ١٨٥١) در طلاق خلع و مبارات، صيغه طلاق را به دو قسم مى‌توان جارى نمود:

١- با استفاده از واژه طلاق، مانند: «أنتِ طالقٌ على ما بَذَلْتِ» يا «فلانةُ طالقٌ على ما بَذَلَتْ».

٢- بدون استفاده از واژه طلاق، با هر عبارت ديگرى كه حكايت از جدائى و گسستن رشته زناشوئى داشته باشد، مشروط بر اينكه عنوان فسخ نكاح را در بر نگرفته باشد. مثلًا:

الف) در طلاق خلعى بگويد: «خَلَعتكِ على كذا»، «أنتِ مختلعةٌ على كذا» يا «خلعتُ فلانةَ على كذا».

ب) در طلاق مبارات بگويد: «بارأتُ فلانةَ على كذا» يا «بارأتكِ على كذا».

ج) در هر دو بگويد: «فارقتكِ على كذا»، «فارقتُ فلانةَ على كذا» يا «تركتكِ على كذا»، «تركتُ فلانةَ على كذا».