منتخب المسائل - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٣٧٨ - ٣- وطى به شبهه

(مسأله ١٨٢٦) زن مى‌تواند عدّه وفات را در خانه خود، يا در هر خانه‌اى كه بخواهد، حتى در خانه‌هاى متعدّد سپرى كند، يعنى در هر خانه‌اى مدّتى بماند.

(مسأله ١٨٢٧) بيرون رفتن زن در عدّه وفات مكروه است، مگر اينكه از روى نياز، يا براى انجام وظيفه، اداى حق و كار خيرى باشد.

(مسأله ١٨٢٨) آنچه در ميان عوام شايع است كه زن بايد در ايّام عدّه وفات، در گوشه عزلت و سراپرده اختفا، مستقر شود و حتّى از معاشرت مجاز نيز پرهيز كند، ريشه شرعى ندارد.

(مسأله ١٨٢٩) در وطى به شبهه، يعنى در مورد زنى كه از روى اشتباه با او نزديكى حاصل شده، عدّه لازم است و عدّه او به مقدار عدّه طلاق يك زن آزاد است، يعنى سه‌بار پاك شدن و يا سه ماه.

(مسأله ١٨٣٠) زنى كه زنا كرده عدّه ندارد و نياز به استبرا ندارد، اگرچه بهتر آن است كه از آن آب آلوده استبرا نمايد، به ويژه در صورتى كه با همان شخص بخواهد ازدواج نمايد.

(مسأله ١٨٣١) آغاز عدّه وفات از لحظه‌اى است كه زن از درگذشت همسرش آگاه شود، نه از لحظه وفات، خواه شوهرش در وطن مرده باشد يا در سفر.

(مسأله ١٨٣٢) آغاز عدّه وطى به شبهه از لحظه‌ايست كه شبهه بر طرف شود و حقيقت حال معلوم گردد، نه از تاريخ آخرين رابطه جنسى.

(مسأله ١٨٣٣) در طلاق رجعى تا هنگامى كه عدّه طلاق تمام نشده، همه احكام زوجيّت پابرجا مى‌باشد و درنتيجه:

١) شوهر نمى‌تواند در آن مدّت با خواهر او ازدواج كند.

٢) اگر او زن چهارم شوهر باشد، نمى‌تواند در آن مدّت با زن پنجمى ازدواج كند.

٣) اگر يكى از آنها (شوهر يا همسر) در مدّت عدّه بميرد، از يكديگر ارث‌