منتخب المسائل - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ١٢٢ - نماز جماعت

٤) حدّ شرعى- از روى استحقاق- در حق او اجراء نشده باشد.

٥) اگر در ميان مأمومين، شخصى آشنا به مسائل شرعى هست، امام جماعت نبايد شخص غير آشنا به احكام دين باشد.

٦) بالغ باشد، پس امامت كودك بنابر احتياط واجب مطلقا جايز نيست.

٧) اگر در ميان مأمومين مرد هست، امام جماعت بايد مرد باشد، ولى امامت زن بر زنها جايز است.

٨) اگر مأموم حمد و سوره‌اش را به طور صحيح ادا كند، بنابر احتياط واجب در دو ركعت اوّلى از نمازهاى جهرى (كه حمد و سوره بلند خوانده مى‌شود) بايد قرائت امام صحيح باشد.

٩) عدالت و آن عبارت از پاى بندى شديد انسان به احكام دين است كه موجب اجتناب از گناهان كبيره باشد.

(مسأله ٦١٠) شخص عادل جز در حالات استثنائى به گناه آلوده نمى‌شود و اگر در موردى در اثر غلبه شهوت و غضب مرتكب گناهى شد فورا نادم شده و توبه مى‌كند.

(مسأله ٦١١) گناهان كبيره، گناهانى است كه خداوند متعال براى آنها وعده آتش داده است و آنها بسيار هستند، در بخش امر به معروف و نهى از منكر به برخى از آنها اشاره خواهيم كرد.

(مسأله ٦١٢) پشت سر كسى كه عدالتش مشكوك باشد نمى‌توان نماز خواند، بلكه بايد به يكى از دو راه زير عدالت او محرز شود:

١- دو نفر عادل كه با او ارتباط نزديك داشته باشند و از ميزان ديانت و عدالت او آگاه باشند، بر عدالت او گواهى بدهند. به شرط اين كه گواهى دادن مستند به حدس و گمان نباشد، بلكه از روى مشاهدات عينى يا قرائنى باشد كه در حدّ مشاهده عينى است.