منتخب المسائل - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٤٣٩ - ٣- بردگى

مادر يك ششم و بقيه به فرزندان تعلق مى‌گيرد. (هر پسرى سهم دو دختر).

(مسأله ٢١٢٢) نوه‌ها جاى فرزندان مى‌نشيند، هنگامى كه فرزندان نباشند، و با وجود آنها نوبت به طبقه بعدى نمى‌رسد. يعنى با وجود يك نوه نوبت به جدّ و جدّه نمى‌رسد.

(مسأله ٢١٢٣) نوادگان پسرى سهم پدرانشان را مى‌گيرند و نوادگان دخترى سهم مادرانشان را مى‌گيرند، يعنى اگر پدر و مادرشان زنده بودند چه سهمى در تركه داشتند، همان سهم به فرزندان آنها مى‌رسد.

(مسأله ٢١٢٤) اگر برخى از فرزندان ميّت در حال حيات او از دنيا رفته‌اند و اولادى از خود برجاى نگذاشته‌اند، ولى از برخى ديگر اولادى برجاى مانده است. تنها آنان كه فرزند دارند زنده فرض مى‌شوند و تركه در ميان آنها تقسيم مى‌شود وسهم هر يك از آنها به فرزندانشان تعلق مى‌گيرند.

(مسأله ٢١٢٥) ارث بردن نواده‌ها مشروط است بر اينكه ميّت فرزند صلبى نداشته باشد، وگرنه همه تركه به او تعلق مى‌گيرد و نواده‌ها چيزى به ارث نمى‌برند، اگرچه فرزند صلبى فقط يك پسر و يا فقط يك دختر باشد.

(مسأله ٢١٢٦) «حَبوه» اختصاص به پسر بزرگتر دارد، و آن عبارت است از قرآن، انگشترى، شمشير و لباسهاى پدر، خواه پسر مكلّف باشد يا نه، حتى اگر در شكم مادر باشد، خواه ميّت غير از آنها تركه ديگرى داشته باشد، يا تركه ميّتمنحصر به آنها باشد.

(مسأله ٢١٢٧) حبوه از اصل تركه برداشت مى‌شود، ولى اگر ميّت قرضى داشته باشد كه همه تركه را فرا بگيرد، پس از اداى دَين نوبت حبوه خواهد رسيد.