منتخب المسائل - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٤١٦ - احكام شكار و ذبح حيوان

١- سگ‌

٢- اسلحه‌

(مسأله ١٩٩٥) غير از سگ هر حيوان ديگرى چون يوزپلنگ و باز شكارى، چيزى را شكار كند، حلال نمى‌شود، مگر اينكه پيش از مردنش ذبح شرعى شود. و در سگ فرق نمى‌كند كه تازى باشد، يا غير آن، به جز سگى كه كاملًاّ سياه باشد، بنابراحتياط واجب.

(مسأله ١٩٩٦) در سگ شكارى دو شرط لازم است:

١) آموزش ديده باشد، به اين معنى كه براى شكار كردن براى صاحبش آموزش ديده و تجربه آموخته باشد.

٢) كاملًا در اختيار شكارچى باشد و به دستور او برود و با تشويق و تحريك او شكار را انجام دهد، به‌گونه‌اى كه شكار كردن به او مستند باشد، و سگ به عنوان يك ابزار به شمار آيد.

(مسأله ١٩٩٧) شرط شكار با اسلحه آن است كه اسلحه بُرّنده مانند: شمشير و كارد، و يا شكافنده مانند: تير، نيزه و سرنيزه باشد.

(مسأله ١٩٩٨) اگر حيوانى را با پهناى بيل بزنند، كه نه برنده است و نه شكافنده، حلال نمى‌شود.

(مسأله ١٩٩٩) با وسائل برنده و يا شكافنده‌اى كه اسلحه به شمار نمى‌آيد، مانند: داس، ارّه، جوال‌دوز و گرز نيز اگر حيوانى را شكار كنند بنابر احتياط واجب حلال نمى‌شود، مگر اينكه از اسلحه به شمار آيد.

(مسأله ٢٠٠٠) اگر حيوانى را با سلاح گرم متعارف در زمان ما شكار كنند، حلال مى‌شود، به شرط اينكه يك طرف گلوله تيز و برنده باشد.

(مسأله ٢٠٠١) شكار كردن با گلوله‌هايى كه گرد باشد و در بدن فرو نرود، بنابر احتياط واجب موجب حليّت آن نمى‌شود.