منتخب المسائل - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٣٢ - احكام وضو

(مسأله ٦٧) پهناى يك انگشت در مسح پا از نظر عرضى كافى است، اگر چه مستحب است كه با همه كف دست انجام بگيرد.

(مسأله ٦٨) احتياط واجب آن است كه اوّل پاى راست را با دست راست، سپس پاى چپ را با دست چپ مسح كند.

(مسأله ٦٩) مسح سر و پاها بايد با رطوبت باقيمانده وضو باشد و نمى‌توان از آب تازه استفاده كرد.

(مسأله ٧٠) محل مسح نبايد به مقدارى تَر باشد كه به هنگام مسح كردن با آب وضو مخلوط شود.

(مسأله ٧١) اگر محلّ مسح به وسيله عرقچين، جوراب، حنا و گِل پوشيده باشد، نمى‌توان از روى آنها مسح كرد.

(مسأله ٧٢) مسح سر واجب نيست كه بر پوست سر باشد، بلكه اگر بر موى جلوِ سر نيز مسح كند كافى است.

(مسأله ٧٣) مسح كردن از روى كفش و جوراب در مقام ضرورت مثل سرماى شديد و تقيّه از مخالفان جايز است.

(مسأله ٧٤) در جايى كه مخالفان انسان را مى‌شناسند و از مذهب او آگاهند و نيازى به تقيّه احساس نمى‌شود، تقيّه جايز نيست، بلكه حرام است، زيرا در اين موارد اهانت به مذهب حقّه مى‌باشد.

(مسأله ٧٥) آب وضو بايد پاك باشد و اعضاى وضو نيز بايد پاك باشد، تا آب وضو نجس نشود.

(مسأله ٧٦) اگر يكى از اعضاى وضو نجس باشد و انسان به هنگام وضو و به نيّت وضو آن را در آب كر فرو ببرد، يا زير شير آب بگيرد، آن عضو پاك مى‌شود و وضو نيز تحقّق مى‌يابد.