منتخب المسائل - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ١٩٣ - امر به معروف و نهى از منكر و شرايط وجوب آن

امر به معروف و نهى از منكر از بزرگترين واجبات دينى هستند كه به وسيله آنها جامعه بشرى اصلاح مى‌شود، فساد از ريشه و بن كنده مى‌شود و تباهى از جامعه رخت برمى‌بندد، چنانكه خداوند متعال فرموده است:

«كُنْتُمْ خَيْرَ امَّةٍ اخْرِجَتْ لِلنّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمعْرُوفِ وَ تَنْهَوْنَ عَنِ الْمنْكَرِ»[١٧]

«شما بهترين امّتى هستيد كه براى مردم پديد آمده‌ايد، كه به معروف (نيكى) امر مى‌كنيد و از منكر (بدى) باز مى‌داريد»

امر به معروف و نهى از منكر و شرايط وجوب آن‌

(مسأله ٩٧٤) امر به معروف و نهى از منكر دو مرحله دارد:

اوّل: مرحله قلبى‌

، يعنى هر فرد با ايمان بايد با «معروف» آشنا باشد، با آن انس بگيرد و خود را با آن تطبيق دهد و «منكر» را تشخيص دهد و از آن متنفّر باشد و در دلش از آن بيزارى بجويد. و اين همان انكار قلبى منكر است كه بر همگان واجباست و وجوب آن به هيچ مقدمه‌اى جز شناخت معروف و منكر مشروط نيست.

(مسأله ٩٧٥) امر به معروف و نهى از منكر به صنف خاصّى- چون روحانيان- اختصاص ندارد، بلكه بر فرد فرد امّت لازم است كه وظيفه خود را در رابطه با اين فريضه الهى انجام دهند.

[١٧] ( ١) آل عمران آيه‌ى ١١٠.