منتخب المسائل - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ١٥٢ - ٣- پاك بودن از حيض و نفاس

و مجوّز افطار نمى‌شود، مگر اين كه تحمّل كردن آن موجب حَرَج باشد، و يا به قدرى شديد باشد كه با تمام شدن ماه رمضان خوب نشود و نيازمند درمان طولانى باشد، در اين صورت آن نوعى مرض محسوب مى‌شود و مجوّز افطار مى‌باشد.

(مسأله ٧٧٨) كسى كه مى‌داند يا مى‌ترسد كه روزه به او ضرر برساند، اگر روزه بگيرد و ضرر داشته باشد، روزه‌اش باطل مى‌شود.

(مسأله ٧٧٩) گفته ى پزشك آگاه، كه متّهم به بى‌مبالاتى نباشد، در اثبات ضرر روزه حجّت است، اگر چه از گفته او احساس ترس نشود، مگر اين كه انسان يقين و يا اطمينان به اشتباه او داشته باشد.

(مسأله ٧٨٠) اگر پزشك آگاه بگويد كه روزه ضرر ندارد و انسان ترس از ضرر نداشته باشد، حتما بايد روزه را بگيرد، ولى اگر خوف از ضرر داشته باشد، ظاهرا مى‌تواند افطار كند، مگر اين كه ترس او عقلائى نباشد، در اين صورت به ترس خودنبايد اعتنا كند.

(مسأله ٧٨١) اگر تشنگى بر روزه‌دار غلبه كند، ولى ترس از خطر جانى نباشد، بلكه فقط تحمّل آن موجب مشقّت باشد، مى‌تواند در حدّ رفع مشقّت آب بخورد و روزه‌اش را ادامه دهد و بنابر احتياط واجب قضاى آن را نيز بگيرد.

(مسأله ٧٨٢) كسى كه قضاى ماه رمضان بر عهده‌اش هست نمى‌تواند روزه مستحبّى بگيرد، ولى اگر روزه استيجارى به عهده‌اش باشد مى‌تواند روزه مستحبّى بگيرد.

(مسأله ٧٨٣) كسى كه روزه قضاى ماه رمضان بر عهده‌اش باشد مى‌تواند براى روزه واجب يا مستحبّى از طرف ديگرى اجير بشود، و مى‌تواند با داشتن قضاى رمضان، روزه استيجارى بگيرد.

(مسأله ٧٨٤) در وجوب روزه ماه رمضان، وقضاى آن و روزه نذرى چند چيز شرط است: