منتخب المسائل - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ١٥١ - ٣- پاك بودن از حيض و نفاس

(مسأله ٧٧٠) مسافرى كه نمازش شكسته مى‌شود، نمى‌تواند روزه بگيرد.

(مسأله ٧٧١) در چند مورد روزه مسافر صحيح است:

١) مسافرى كه جاهل به مسأله باشد و نداند كه روزه مسافر صحيح نيست.

٢) روزه نذرى كه مشروط به سفر باشد، مثلًا نذر كند كه اگر روز دحوالأرض را موفق به زيارت باشد در آنجا روزه بگيرد.

٣) روزه نذرى كه به صورت اعمّ از سفر و حضر باشد، مثلًا نذر كند كه روز نيمه شعبان را چه در سفر باشد يا در حضر، روزه بگيرد.

٤) سه روز از ده روز روزه بدل قربانى، كه در مكه معظمه بگيرد.

٥) سه روز روزه براى برآورده شدن حاجت، كه روزهاى چهارشنبه، پنجشنبه و جمعه، در ضمن عمل خاصّى در مدينه منوّره گرفته مى‌شود.

(مسأله ٧٧٢) مسافر نمى‌تواند روزه مستحبّى بگيرد، مگر سه روز روزه حاجت در مدينه منوّره، كه در مسأله بالا گفته شد.

(مسأله ٧٧٣) كسى كه در ماه رمضان قصد سفر دارد، پيش از رسيدن به حدّ ترخّص نمى‌تواند روزه‌اش را بشكند و اگر عمدا با توجه به حرام بودن آن، پيش از حدّ ترخص آن را بشكند، قضا و كفّاره بر او واجب مى‌شود.

(مسأله ٧٧٤) روزه‌دارى كه بعد از ظهر مسافرت كند، حتما بايد بر روزه‌اش باقى باشد، خواه از شب قصد سفر داشته يا نه؟

(مسأله ٧٧٥) مسافر اگر پيش از ظهر به وطنش برگردد، اگر در راه چيزى كه روزه را باطل مى‌كند، انجام نداده باشد، بايد نيّت روزه كند و آن روز را روزه بگيرد.

٥- بيمار نبودن‌

(مسأله ٧٧٦) شخص مريضى كه روزه به او زيان مى‌رساند و يا شخص سالمى كه روزه او را مريض مى‌كند، نمى‌تواند روزه بگيرد.

(مسأله ٧٧٧) ضعف موقّت، اگر چه شديد هم باشد، مريضى به شمار نمى‌آيد،