عبادت به حدى كه نرسيده است احدى ديگر: رنگش از بيدارى شب زرد شده، و سوخته شده بود چشمانش از گريه، و مجروح شده بود جبهه مباركش، و پاره شده بود بينى او از سجود، و ورم كرده بود ساقها و قدمهايش از ايستادن در نماز. و فرمود حضرت باقر، عليه السلام، نتوانستم خوددارى كنم از گريه وقتى كه او را بدين حال ديدم، پس گريه كردم براى ترحم به او، و آن حضرت مشغول تفكر بود. پس توجه فرمود به من بعد از لحظه‌اى از داخل شدن من، و فرمود: «اى فرزند، به من بده بعضى از آن صحيفه‌هايى را كه عبادت على بن ابى طالب، عليه السلام، در آن است. پس دادم به او. و قرائت فرمود در آن چيز كمى. پس از آن رها كرد آن را از دست مباركش با حال انضجار و غصّه و فرمود: «كى قوّت عبادت على بن أبي طالب، عليه السلام، را دارد؟» و عن أبي جعفر، عليه السّلام: كان عليّ بن الحسين، عليهما السلام، يصلّى فى اليوم و اللّيلة ألف ركعة، و كانت الرّيح تميّله مثل السّنبلة. [١] «فرمود حضرت باقر، عليه السّلام: جناب على بن الحسين، عليهما السلام، در شب و روز هزار ركعت نماز مى‌خواند، و باد او را مى‌جنبانيد مثل خوشه.» عزيزم، قدرى تفكر كن در اين احاديث شريفه، ببين حضرت باقر، عليه السلام، امام معصوم، از شدت عبادت پدر بزرگوارش و حالت عبادتش گريه كرد. و حضرت سجّاد، عليه السلام، با آن شدت مواظبت و كمال عبادت آن حالش بود كه از صحيفه على بن ابى طالب، عليه السلام، چيز كمى خواند و اظهار عجز كرد! البته همه عاجزند از عبادت مولى الموالى، و همه رعيت عاجزند از عبادت معصومين، ولى نبايد انسان كه از مقام عالى باز ماند يكسره رها كند.

بايد دانست كه اين عبادت، نعوذ باللّه، عبث نبوده، بلكه راه خطرناك و طريق باريك است. و عقبات موت و قيامت مشكل است كه اين طور اهل معارف حقيقيه عجز و الحاح مى‌كردند. اين سست انگارى ما از ضعف ايمان و سستى عقيده است و از جهل و نادانى است.

بار الها، تو از سريره بندگان آگاهى و قصور و تقصير ما را مطلعى و ضعف و ناتوانى ما را مى‌دانى، تو ما را به رحمت خود غرق كردى پيش از آنكه از تو سؤالى كنيم، نعمتهاى تو ابتدايى و تفضلهاى تو بيسابقه سؤال و استعداد است، ما اكنون معترف به تقصير خود هستيم، كفران نعم غير متناهيه تو كرديم و خود را مستحق عذاب اليم و دخول جحيم مى‌دانيم، و پيش خود چيزى سراغ نداريم و وسيله‌اى در

[١] ارشاد، ص ٢٥٦، «باب ذكر طرف من أخبار على بن الحسين (ع)».