شرح چهل حديث( اربعين حديث) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٦٠ - الحديث الثانى و العشرون

و در كافى شريف سند به حضرت موسى بن جعفر، عليه السلام، رساند، قال: ليس منّا من لم يحاسب نفسه في كلّ يوم، فإن عمل حسنا، استزاده اللّه، و إن عمل سيّئا، استغفر اللّه منه و تاب إليه. [١] فرمود: «نيست از ما كسى كه محاسبه نكند نفس خود را در هر روز، پس اگر عمل نيكى كرده، از خداى تعالى زيادت طلبد، و اگر عمل بدى كرده، طلب مغفرت كند از خداوند از آن و توبه كند به سوى او.» پس اگر حساب خود را كشيدى، در موقف حساب گرفتارى ندارى و از آن باكى براى تو نيست. و همين طور ساير مهالك و مواقف آن عالم تابع اعمال اين عالم است. مثلا اگر در اين عالم به راه راست نبوت و طريق مستقيم ولايت قدم زده باشى و از جاده ولايت على بن ابى طالب، عليه السلام اعوجاج پيدا نكرده باشى و لغزش پيدا نكنى، خوفى براى تو در گذشتن از صراط نيست، زيرا كه حقيقت صراط صورت باطن ولايت است، چنانچه در احاديث وارد است كه امير المؤمنين صراط است. [١] و در حديث ديگر است كه «ماييم صراط مستقيم. [٢]» و در زيارت مباركه جامعه است كه أنتم السّبيل الأعظم و الصّراط الأقوم. [٣] و هر كس در اين صراط به استقامت حركت كند و پاى قلبش نلرزد، در آن صراط نيز پايش نمى‌لغزد و چون برق خاطف از آن بگذرد. و همين طور اگر اخلاق و ملكاتش عادلانه و نورانى باشد، از ظلمتها و وحشتهاى قبر و برزخ و قيامت و از أهوال آن عوالم در امان است، و خوفى از آن نشآت براى او نيست. پس، در اين مقام درد از خود ما است و دواى آن نيز در خود ما است، چنانچه حضرت امير المؤمنين، عليه السلام، در اشعار منسوب به او به اين معنى اشاره فرموده كه مى‌فرمايد: