است، اجر او مثل كسى است كه محروم از عطاست و قانع و راضى است به آنچه خداوند به او عطا فرموده.» و بإسناده عن عبد اللّه بن الوليد قال سمعت أبا عبد اللّه، عليه السّلام، يقول:

ثلاث لا يضرّ معهنّ شي‌ء: الدّعاء عند الكرب، و الإستغفار على الذّنوب، و الشّكر عند النّعمة. [١] «گويد شنيدم حضرت صادق، عليه السلام، مى‌فرمود: «سه چيز است كه ضرر نمى‌رساند با آنها چيزى: دعا نزد شدت، و استغفار بر گناهان، و شكر نزد نعمت.» و بإسناده عن أبي بصير قال قال أبو عبد اللّه، عليه السلام: إنّ الرّجل منكم ليشرب الشّربة من الماء، فيوجب اللّه له بها الجنّة. ثمّ قال: إنّه ليأخذ الإناء فيضعه على فيه فيسمّى، ثمّ يشرب فينحيّه و هو يشتهيه فيحمد اللّه، ثمّ يعود فيشرب، ثمّ ينحّيه فيحمد اللّه، ثمّ يعود فيشرب ثمّ ينحّيه فيحمد اللّه، فيوجب اللّه عزّ و جلّ بها له الجنّة. [١] «فرمود حضرت صادق، عليه السلام: «همانا مردى از شما مى‌آشامد شربت آبى، پس واجب مى‌كند خدا به واسطه آن به او بهشت را.» پس از آن فرمود:

«همانا او بر مى‌دارد ظرف را و مى‌گذارد بر دهان خود و اسم خدا را برده مى‌آشامد، پس دور مى‌كند آن را و حال آنكه مايل به آن است، پس حمد خدا مى‌كند، پس از آن اعاده مى‌دهد و مى‌آشامد، پس از آن دور مى‌كند، پس حمد خدا مى‌كند، پس از آن اعاده مى‌دهد و مى‌آشامد، پس حمد خدا مى‌كند، پس خدا واجب مى‌كند به سبب آن بر او بهشت را.» و حمد خدا مساوق شكر است. چنانچه در روايات كثيره وارد است كه كسى كه بگويد: الحمد للّه شكر خدا را ادا كرده، چنانچه در كافى شريف سند به عمر بن يزيد رساند، قال: سمعت أبا عبد اللّه، عليه السّلام، يقول: شكر كلّ نعمة، و إن عظمت، أن تحمد اللّه عزّ و جلّ [عليها.] [٢] فرمود: «شكر هر نعمتى، و اگر چه بزرگ باشد، اين است كه حمد خداى عزّ و جلّ كنى.»

[١] اصول كافى، ج ٢، ص ٩٥، «كتاب ايمان و كفر»، «باب الشكر»، حديث ٧. در اين منبع به جاى «على الذنوب»، «عند الذنب» وارد شده است.

______________________________

[١] اصول كافى، ج ٢، ص ٩٦، ٩٧، «كتاب ايمان و كفر»، «باب الشكر»، حديث ١٦.

[٢] اصول كافى، ج ٢، ص ٩٥، «كتاب ايمان و كفر»، باب الشكر، حديث ١١.