يقول: الرّكعتان في جوف اللّيل أحبّ إلىّ من الدّنيا و ما فيها. [١] «انس گويد شنيدم رسول خدا، صلّى اللّه عليه و آله، مى‌فرمود: «دو ركعت در داخل شب محبوبتر است پيش من از دنيا و آنچه در اوست.» و در احاديث بسيار وارد است كه نماز شب شرف مؤمن است و زينت آخرت، چنانچه مال و اولاد زينت دنياست. [٢] و عن العلل بإسناده إلى جابر بن عبد اللّه الأنصارىّ قال: سمعت رسول اللّه، صلّى اللّه عليه و آله، يقول: ما اتّخذ اللّه إبراهيم خليلا الّا لإطعام الطّعام و الصّلاة باللّيل و النّاس نيام. [٣] «جابر گويد شنيدم رسول خدا، صلّى اللّه عليه و آله، مى‌فرمود: «نگرفت خدا إبراهيم را دوست، مگر براى خورانيدن طعام و نماز كردن در شب و حال آنكه مردم خواب بودند.» و اگر نبود براى نماز شب جز اين يك فضيلت كفايت مى‌كرد، ولى براى اهلش، و آن امثال من نيست. ماها نمى‌دانيم خلعت «خلّت» چه خلعتى است و دوست گرفتن حق تعالى بنده‌اى را چه مقامى است، تمام عقول عاجز است از تصور آن. تمام بهشتها را اگر به خليل دهند به آنها نظر نكند. تو نيز اگر محبوب عزيزى يا صديق محبوبى داشته باشى و بر تو وارد شود، از هر ناز و نعمتى غفلت كنى و به جمال محبوب و لقاء صديق از آنها مستغنى گردى، با آنكه اين مثل خيلى بى‌تناسب و فرق بين المشرقين است.

و عن علىّ بن إبراهيم- في تفسيره- بإسناده عن أبي عبد اللّه، عليه السّلام، قال: ما من عمل حسن يعمله العبد إلّا و له ثواب في القرآن إلّا صلاة اللّيل، فإنّ اللّه لم يبيّن ثوابها لعظيم خطره عنده، فقال: «تتجافى جنوبهم عن المضاجع يدعون ربّهم خوفا و طمعا و ممّا رزقناهم ينفقون. فلا تعلم نفس ما أخفى لهم من قرّة أعين جزاء بما كانوا يعملون.» [٤] سند به حضرت صادق، عليه السلام، رساند كه فرمود: «نيست عمل نيكويى كه به جا مى‌آورد آن را بنده مگر اينكه از براى آن ثوابى است در قرآن، بجز نماز شب، پس همانا خداوند بيان نفرموده ثواب آن را براى عظمت شأن آن نزد او. پس فرموده: «دور مى‌كنند پهلوهاى خود را از خوابگاه‌ها، مى‌خوانند پروردگار خود را ترسان و طمعكار، و از چيزى كه روزى كرديم آنها را انفاق مى‌كنند، پس نمى‌داند

[١] علل الشرائع باب ٣٢، حديث ٤، وسائل الشيعة، ج ٥، ص ٢٧٥. «كتاب الصلاة، «ابواب بقية الصلوات المندوبة»، باب ٣٩، حديث ٣٠.

[٢] وسائل الشيعة، «كتاب الصلاة»، «ابواب بقية الصلوات المندوبة»، باب ٣٩، احاديث ٢، ٢٨، ٣٤.

[٣] علل الشرائع، باب ٣٢، حديث ٤، وسائل الشيعة ج ٥، ٢٧٥- ٦، «كتاب الصلاة»، ٣٩ «ابواب بقية الصلوات المندوبة»، باب ٣٩، حديث ٣٠.

[٤] وسائل الشيعة، ج ٥، ص ٢٨٠، «كتاب الصلاة»، «ابواب بقية الصلوات المندوبة»، باب ٤٠، حديث ١٣.