اى عزيز، اى مطالعه كننده اين اوراق، عبرت كن از حال اين نويسنده كه اكنون در زير خاك و در عالم ديگر گرفتار اعمال زشت و اخلاق ناهنجار خويش است، و تا فرصت داشت به بطالت و هوى و هوس عمر عزيز را گذاراند و آن سرمايه الهى را ضايع و باطل كرد، تو ملتفت خود باش كه نيز روزى مثل مايى و خودت نمى‌دانى آن چه روز است، شايد الان كه مشغول قرائتى باشد. اگر تعللى كنى، فرصت از دست مى‌رود. اى برادر من، اين امور را تعويق نينداز كه تعويق انداختنى نيست. چه قدر آدمهاى صحيح و سالم با موت ناگهانى از اين دنيا رفتند و ندانيم عاقبت آنها چيست؟ پس فرصت را از دست مده و يك دم را غنيمت شمار كه كار خيلى اهميت دارد و سفر خيلى خطرناك است. دستت از اين عالم، كه مزرعه آخرت است، اگر كوتاه شد، ديگر كار گذشته است و اصلاح مفاسد نفس را نتوانى كرد، جز حسرت و حيرت و عذاب و مذلت نتيجه نبرى. اولياى خدا آنى راحت نبودند و از فكر اين سفر پر خوف و خطر بيرون نمى‌رفتند. حالات على بن الحسين، عليهما السلام، امام معصوم، حيرت انگيز است. ناله‌هاى امير المؤمنين، عليه السلام، ولىّ مطلق، بهت آور است. چه شده است كه ما اين طور غافليم؟ كى به ما اطمينان داده جز شيطان كه كارهاى ما را از امروز به فردا مى‌اندازد. مى‌خواهد اصحاب و انصار خود را زياد كند و ما را با خلق خود و در زمره خود و اتباع خود محشور كند. هميشه آن ملعون امور آخرت را در نظر ما سهل و آسان جلوه دهد و ما را با وعده «رحمت خدا» و «شفاعت شافعين» از ياد خدا و اطاعت او غافل كند. ولى افسوس كه اين اشتهاى كاذب است و از دامهاى مكر و حيله آن ملعون است.

رحمت خدا الآن به تو احاطه كرده: رحمت صحت و سلامت و حيات و امنيت و هدايت و عقل و فرصت و راهنمايى اصلاح نفس. در هزاران رحمت گوناگون حق تعالى غوطه‌ورى و استفاده از آنها نمى‌كنى و اطاعت شيطان مى‌كنى. اگر از اين رحمتها در اين عالم استفاده نكنى، بدان كه در آن عالم نيز بى‌بهره هستى از رحمتهاى بى‌تناهى حق و از شفاعت شفيعان نيز محروم مانى. جلوه شفاعت شافعان در اين عالم هدايت آنهاست، و در آن عالم باطن هدايت شفاعت است. تو از هدايت اگر بى‌بهره شدى، از شفاعت بى‌بهره‌اى، و به هر قدر هدايت شدى، شفاعت شوى. شفاعت رسول اكرم، صلّى اللّه عليه و آله، مثل رحمت حق مطلق است، محل قابل بايد از او استفاده كند. اگر خداى نخواسته شيطان با اين وسايل‌