تعدد مطلوب است مثل شورى كه در حد آب قم باشد، يك وقت اين است كه در حد قيد و وحدت مطلوب است يك آبى كه اينقدر زقّوم است كه وقتى طرف مى‌خورد ديگر جاى آب برايش نمى‌ماند اما در عين حال هيچ سيراب نمى‌شود. اين هم به نحو وحدت مطلوب. اينها قيد مقوم است اينها مدخليت دارد يعنى سيراب شدن كه يك امر تكوينى است وابسته است به اين كه آب يك آبى باشد در حد زقوم نباشد كه مانع از رفع عطش باشد. در حد شور هم نباشد كه مانع بعضى از مراحل لذت باشد. شما در تشريع هم همينطور فرض كنيد، مى‌گويد از نظر مباح بودن و از نظر مجاز بودن نماز، اين نماز در مكان غصبى مثل وزان تكوين كه اگر در خارج آن مصلحت تكوينى و سيراب شدن را بخواهيد فرض كنيد، فرقى بين اين دو تا نيست، در غرض نمازى من بين اين دو تا تفاوتى نيست، اين در غرض نمازى، در حيث غصب هم به شرط.

سوال: اين مسائلى كه ايشان راجع به آب و سيراب شدن فرمودند يك بحثى است، اما راجع به نمازى كه آقاى بستانى فرمودند: چطور مى‌شود نمازى كه مولا فرموده طورى بخوانيد كه مقرب به مولا باشد، از آن طرف يك عمل حرام انجام بدهيد كه قطع كرده باشد. آب و امور تكوينيه بله غصبى باشد يا غصبى نباشد انسان سيراب مى‌شود، اما فرض اين است كه اعمال عبادى بايد مقرِّب باشد.