فرهنگ اصطلاحات منطقى - خوانساری، محمد - الصفحة ٢٥٨ - معرّف
نتواند بود. اما اقسام ديگر تصور را انواع بسيار است كه بحسب قرب و بعد نسبت به شىء خارجى و وضوح و خفا داراى درجاتى است.
تصوّرات مكتسب بوسيله اقوال شارحه (يعنى تعاريف) بدست مىآيد. و اقوال شارحه يا مشتمل بر محمولات ذاتى و عرضى است، يا مشتمل بر آنها نيست.
و هريك از ذاتى و عرضى را اقسامى است. بعضى خاصّ به معرّف و بعضى مشترك ميان آن و غير آن. پس قول شارح يا صرفا از ذاتيّات فراهم آمده، يا صرفا از عرضيات، يا از تركيبى از ذاتيّات و عرضيّات، يا از هيچ يك از ذاتيات و عرضيات.
قول شارحى كه از ذاتيات فراهم آمده يا حاوى همه ذاتيّات است، يا حاوى برخى از ذاتيّات. و آنكه حاوى برخى از ذاتيات است، يا افاده تميز معرّف از تمامى آنچه غير آن است مىكند، يا تنها افاده تميز از بعضى چيزهاى ديگر مىكند.
و قول شارحى كه از عرضيّات فراهم آمده نيز، يا افاده تميز كلّى مىكند، يا افاده تميز جزئى. يا اساسا افاده تميز نمىكند.
و قول شارحى كه مركّب از ذاتيّات و عرضيات باشد نيز در افاده تميز همينگونه است.
امّا قول شارحى كه نه دالّ بر ذاتيات باشد و نه دالّ بر عرضيات، اگر افاده صورتى كند شبيه به معرّف (به شباهتى قريب يا بعيد) تا اندازهاى بىارزش نيست. اما آنچه حتى افاده شبيه هم نكند اساسا قول شارح نيست.
پس اقوال شارحه اقسام گوناگون دارد كه البته ارزش و اعتبار آنها يكسان نيست. از لحاظ ارزش حدّ تام در رأس همه قرار دارد. اما حدّ ناقص هرچه مشتمل بر ذاتيات بيشترى باشد ارزش بيشتر دارد.
حال اگر كاملا موجب تميز باشد، يعنى معرّف را كاملا از اشياء ديگر ممتاز سازد.
بهترين حدّ ناقص است. و اهل ظاهر بين اينگونه حدّ ناقص كه كاملا موجب امتياز است و بين حدّ تامّ فرقى نمىگذارند. يعنى ارزش هردو را يكسان مىدانند. چه براى آنها همين افاده تميز كلّى (يعنى تميز از همه اشياء) كافى است. خواه با همه ذاتيّات باشد، و خواه با برخى از ذاتيات.
رسم هم اگر افاده تميز كلّى كند، رسم تامّ است و اگر نكند رسم ناقص.
و بهترين رسم آن است كه مركّب از هردو (ذاتيات و عرضيّات) باشد.
امّا حد و رسمى كه افاده تميز نكند اصلا در تعريف مدخلى ندارد.
و آنچه نه از ذاتيات باشد و نه از عرضيات و تنها از امور مشابه فراهم آمده باشد، و