اسناد لانه جاسوسی آمریکا - دانشجویان مسلمان پیرو خط امام - الصفحة ٦٩٠ - تلاش نخست وزیر وقت در توجیه احیای کاپیتولاسیون
چند جزئی، در این قانون به وجود آورد تا بدین وسیله باعث اعاده آن به مجلس سنا گردد و در آنجا
سناتورها با ایجاد تغییراتی در آن، آبروی از دست رفته خود را به دست آورند تا مردم فکر نکنند که
آنها توسط دولت اغفال شده بودند. نخست وزیر به من گفت دولت در برابر مخالفین چنین وانمود کرده
بود که از نظر دولت مخالفتی محدود با این لایحه اشکالی ندارد. با این حال، استفاده از تاکتیکهایی
مانند «خائن» خواندن نمایندگانی که به این لایحه رأی مثبت دادند، تأثیر عمیقی بر اعضای ساده لوح
مجلس داشته است. نخست وزیر احساس کرد که با وجود تمام این دسایس، به جز تصویب هر چه
سریعتر لایحه و سرکوب هر حرکتی برای اصلاح آن، چاره ای ندارد در مورد توجیه افکار عمومی نیز
همین طور فکر می کرد. ضرر اینکار بیش از نفع آن است.
(من در حال حاضر بیش از هر زمان دیگری معتقدم که شاه اجازه مخالفت با لایحه را صادر
نکرده بود و علت اینکه این موضوع به گوش نمایندگان رسانده نشد، این است که نخست وزیر به شاه
اطمینان داده بود که مشکلی جدی وجود نخواهد داشت. منصور به من گفت که رهبری جناح مخالف
نیز به وی اطمینان داده بود که مخالفت آنها با این لایحه، شدید نخواهد بود.)
سپس نخست وزیر سؤال کرد که آیا می توان کاری کرد تا لایحه مصوبه مجلس مطابق با قرارداد
بین آمریکا و پاکستان تغییر یابد. من، پس از تصریح به این مطلب که ما در ابتداء کاملاً آماده بودیم تا
قراردادی از نوع پاکستانی امضاء کنیم، گفتم که نمی دانم چگونه می توان این کار را بدون مراجعه مجدد
به مجلس انجام داد و اینکه به نظر ما این کار بسیار نامطلوب است و مجددا سؤال در مورد کل قرارداد
را مطرح خواهد ساخت. او با این نظر موافقت کرد ولی روشن بود که این تجربه ، او را بسیار ناراحت
کرده و در ذهنش به دنبال راهی است تا مسائل را بهتر روشن کند. من پیشنهاد میرفندرسکی در مورد
نحوه تعلیق مصونیت، مندرج در کنوانسیون وین را با وی در میان نگذاشتم.
اس. دبلیو. راک ول
سند شماره (٢٤)
از: سفارت آمریکا تهرانتاریخ: ٣١ اکتبر ١٩٦٤ ٩ آبان ١٣٤٣
تلگرام ارسالی به شماره ٤٨٧
به: وزارت امور خارجه واشنگتن
مرجع: تلگرامهای سفارت به شماره های ٤٠٤ و ٤٤٨ و ١٩٥ A
طبقه بندی: خیلی محرمانه
در حالی که سر و صدا پیرامون لایحه وضعیت و «کاپیتولاسیون» ادامه دارد. اطلاعاتی به دست
آورده ایم که زوایای رأی گیری ١٣ اکتبر و خصوصا نقش شاه را در آن موقع برای تجویز مخالفتی
محدود، روشن تر می سازد.
همچنان که در تلگرام هوایی به شماره ١٩٥ آمده، ما می دانیم که شاه حدود یک هفته قبل از
رأی گیری، در پیغامی به مجلس گفته بود که نسبت به نمایندگانی که خود را وطن پرست تر از او
می دانند نظر خوبی ندارد، اما با این حال ما نمی دانستیم که آیا شاه، شاید براساس این باور نادرست که
میزان مخالفت گسترده نبود و موجب بهبود ظاهر می گردد، اجازه مخالفت را نیز داده بود یا خیر. اکنون