گردد. در اواسط سال ١٩٧٧ لاپاز(١)(پایتخت بولیوی م) خاطرنشان ساخت که در نظر دارد هم بهمنظور تسریع فعالیتهای اکتشافی و هم برای تشدید توسعه مناطق تولید کننده که بازده آنها کاهش یافته

است، انگیزه های بهتری را در اختیار کمپانی های خارجی قرار می دهد.

چند کمپانی بین المللی پس از سرمایه گذاریهای اصلی اولیه، به فعالیتهای خود در بولیوی خاتمه

دادند. از ١٨ منطقه ای که بر اساس قراردادهای مشارکت در تولید با کمپانی نفتی دولتی بولیوی در

اختیار کمپانی های خارجی قرار داده بود، ١٢ فقره اعاده و سه فقره دیگر در حال ارزیابی است. تنها

کمپانی های اکسیدنتال، تسورو(٢) و فیلیپس هنوز به فعالیتهای خود ادامه می دهند، و فیلیپس نیز که درمنطقه کوچابامبا(٣) به حفاری مشغول است، هنوز به نفت دست نیافته است. علیرغم قوانین جالب

سرمایه گذاری در این کشور، عدم موفقیت اکتشافات در بسیاری از مناطق واگذار شده به شرکتهای

خارجی سبب از بین رفتن علاقه آنها به فعالیت در این مناطق شده است.

دورنما

اگرچه هنوز مقدار نفت برای اکتشاف در بولیوی باقی می ماند ولی انتظار نمی رود میزان ذخایر آن

آنقدر بالا رود که این کشور به صورت یک تولید کننده مهم درآید. کاهش علاقه شرکتهای خارجی،

علیرغم جو سرمایه گذاری آزاد منشانه موانعی در راه اقدامات اکتشافی ایجاد کرده است. با این وصف،

تولید باید تا اواسط سال ١٩٨٠ به سطح ٧٠٠٠٠ بشکه در روز برسد، چون حوزه های مکشوفه قبلاً

توسعه یافته اند.

کلمبیا

سرانجام بوگوتا(٤) (پایتخت کلمبیا م) نیز سیاست های را اتخاذ کرده است تا به وسیله آنها روندنزولی ذخایر قطعی نفت خود را معکوس نماید. ولی محدودیت تواناییهای زمین شناسی فرصت ایجاد

تغییرات مهم را بسیار کم می کند. با درنظر گرفتن میزان اکتشافات مورد انتظار ظرف پنج سال آتی،

احتمال نمی رود که اکتشافات جدید بتواند افزایش قابل توجهی در ذخایر فعلی ٨٢٥ میلیون بشکه ای

این کشور پدید آورد. در این شرایط بهترین کاری که کلمبیا می تواند نسبت به انجام آن امیدوار این

است که سطح بازده کنونی روزانه ١٤٦٠٠٠ بشکه ای خود را حفظ نماید.

١- La Paz. ٢- Tesoro. ٣- Cochabamba. ٤- Bogota