اسناد لانه جاسوسی آمریکا - دانشجویان مسلمان پیرو خط امام - الصفحة ٥٥٤ - فصل سوم (فعالیت، ادغام و تغییر سازمان آرمیش مگ)

هیئت نظامی در ژاندارمریشماره: ١٠٣٠ مورخ ٧ سپتامبر ١٩٥٢

در رابطه با وضعیت هیئتها که توسط سفارت گزارش شده نیز می توان به تلگرامهای فهرست بندی

شده فوق مراجعه کرد:

نخست وزیر در نتیجه اعمال فشارها (٣٣٦٢، پاراگراف ١، ٣٣٩٨ پاراگرافهای ١ . ١١) یا بنا به

تشخیص خود (٣٣٤٤ پاراگراف ٦؛ ٣٤٣٤ پاراگراف ١) بدون رجوع به مصوبات مجلس درصدد

نگهداری هیئت آمریکایی در ایران برآمد (٣٣٠٢ پاراگرافهای ١ و ٦؛ ٣٤٣٤ پاراگراف ١)، مشروط بر

آن که نیازی به انعقاد یک قرارداد کتبی جدید نباشد و نیز چنین نشان ندهد که درصدد تمدید قرارداد

موجود برآمده است. (٣٣٠٤ پاراگرافهای ١ و ٢؛ ٣٣٦٢ پاراگراف ١؛ ٣٣٩٨پاراگراف ٦؛ ٣٤٣٤

پاراگراف ١؛ ٣٥٠٣ پاراگراف ٢). احتمالاً منظور وی این بوده است که قراردادهای قبلی (یا تمدید شده

آنها)، با وجود این که گویا بر اساس قانون یکم آبان ١٣٢٢ (٣٣٠٢ پاراگراف ٦؛ ٣٤٤٤ پاراگراف ٣)

منعقد شده است فاقد اعتبار می باشند چون دولت (دولت وقت م) از مشروعیت کافی برخوردار نبوده

است. خود او نیز که ظاهراً از قدرت چندانی برخوردار نیست. شفاهاً قراردادها را منعقد ساخته که بر

اساس آن خدمت هیئت در ایران ادامه می یابد. و به طور ضمنی در تأیید محتوا و فحوای قراردادهای

قبلی برآمده است. امریه اجرائی مورخه ١٤ فوریه (ضمیمه ١) در زمینه جزئیات به قراردادهای قبلی و

قانون یکم آبان ١٣٢٢ مراجعه کرده است؛ و در امریه ٨ مارس (ضمیمه ٢) بار دیگر از همان قانون

سخن به میان آورده است؛ ولی شواهد موجود نشان نمی دهد که او با توسل به قانون یکم آبان ١٣٢٢

که استفاده از آن را توسط اسلاف خود نادرست می دانسته در تلاش برای کسب اختیارات بوده است.

تا جایی که به دیگر مقامات ذی ربط ایرانی مربوط است اگر قراردادهای قبلی فاقد اعتبار باشند،

قرارداد شفاهی نخست وزیر نیز جای بحث دارد (٣٣٩٨ پاراگراف ٤؛ ٣٤١٠ پاراگراف های ٣ و ٤)

ظاهراً وی توانسته بود آنها را متقاعد کند (٣٤٣٤ پاراگراف ٢؛ ٣٤٣٩ پاراگراف ٢)، لیکن سفارت

از منطق وی خبری ندارد. از نقطه نظر آمریکا قرارداد شفاهی فعلی معتبر است (٣٣٤٤ پاراگراف ٢ و

٣٥٠٢ پاراگراف ١). سفارت حدس می زند که نخست وزیر علیرغم توصیه اش قانون یکم آبان ١٣٢٢

را اساسی نیرومند برای انعقاد یک قرارداد شفاهی می داند که می تواند به صورت تمدید قراردادهای

دیگر پیگیری شود و او با استفاده از همان اختیارات این قرارداد شفاهی را مطرح نمود. وی همچنین

امریه هایی صادر کرده است که در آنها اختیارات خود را مشتق از قانون یکم آبان ١٣٢٢ می داند.

سفارت معتقد است که بیانات تأیید شده هر یک از طرفین در اعلام یک قرارداد برای مردم جنبه انعقاد

غیررسمی یک قرارداد را دارد.

چنین به نظر می رسد که قرارداد شفاهی مربوط به هیئت نظامی آمریکایی در ژاندارمری ایران بر

قانون ٢١ اکتبر ١٩٤٣ (٢٩ مهرماه ١٣٢٢ م) و قرارداد تمدید شده ٢٧ نوامبر ١٩٤٣ (٦ آذر ماه

١٣٢٢ م) استوار است و از اعتبار کافی برخوردار می باشد.

لوئی. و. هندرسن / سفیر کبیر آمریکا