البته گفته شده که مجموع احادیث طبّیه پیامبر٩، سیصد حدیث مشتمل
بر سفارش‌های پزشکی، انتخاب نوع غذا، آیین عیادت بیمار، لزوم مشورت با پزشکان
و تأکید بسیار بر تمیزی و پاکی بوده که از آن، کتب «طب النبی» و مانند آن به
ظهور رسید.[٢٩٣]

به هر حال، آشکار است که پزشکی نزد مسلمانان به اقتضای نیاز انسانی و اجتماعی، از جایگاه ویژه‌ای برخوردار شده و آنان نیز سهم عظیمی در ارتقای آن داشته‌اند[٢٩٤]، و انبوه احادیث طبی که احتمال صحت انتساب پاره‌ای از آن‌ها به معصوم نیز می‌رود، نشان‌گر چنین جایگاهی نزد مسلمانان است.

شایان ذکر است، ظاهراً نظر امثال شیخ مفید; و ابن‌قیم، درباره اصل دانش طب و اصل احادیث طبی است، نه درباره میراث احادیث طبی موجود به طور کلی که مشتمل بر احادیث ضعیف و صحیح از حیث سند یا محتواست. لذا این دیدگاه، چه بسا و صرف‌نظر از درستی یا نادرستی آن، با نظریه مربوط به مجموع احادیث طبی و اعتبارسنجی آن‌ها كه نزد امثال شیخ صدوق; مشاهده می‌شود (خواهد آمد)، قابل جمع است؛ بدین گونه که این نظریه، حداکثر درباره احادیثی است که صحت صدور و مضمون آن‌ها ثابت شده باشد، نه هر حدیث طبی منسوب به معصوم.

١_٢. غیروحیانی بودن و عدم حجیت مطلق احادیث طبی

برخی دانشمندان اسلامی، به طور کلی منکر وحیانی و در نتیجه حجیت مطلق احادیث طبی، یعنی مواردی که صحت صدور دارند (زیرا احادیثی که صحت صدور ندارند، خودبه‌خود از بحث خارجند)، شده‌اند. از جمله قاضی عیاض (م. ٥٤٤ق)[٢٩٥]، ابن‌خلدون (م. ٨٠٨ق)[٢٩٦]، شاه ولی‌الله دهلوی (م. ١١٧٦ق)[٢٩٧]، أشقر (محمد بن سلیمان، معاصر و فقیه اصولی)[٢٩٨]، محمد علی بار (دانشمند و پزشک یمنی و شاغل در دانشگاه

[٢٩٣]. مختصر تاریخ الطب العربی، ج١، ص٢٣٠ـ٢٣١.

[٢٩٤]. همان، ص٢٢٩؛ سیر أعلام النبلاء، ج١٠، ص٥٧.

[٢٩٥]. الشفاء، ج٢، ص٢٥٦.

[٢٩٦]. تاریخ ابن‌خلدون، ج١، ص٤٩٤.

[٢٩٧]. حجة الله البالغة، ج١، ص٢٢٤.

[٢٩٨]. أفعال الرسول٩، ج١، ص٢٤٣؛ مدی الاحتجاج، ج٤، ص١٠٩ـ١٣٢.