صاحب أعیان الشیعه او را کرمانی الاصل و ساکن مشهد معرفی و از او با تعابیر: «عالم»، «عارف»، «ادیب»، «فاضل»، «محدّث» و دارای مشرب اهل عرفان و بر طریق اخباریان یاد کرده است.[٢٣٢]

وی از فقیهان و محدثان امامیه در قرن سیزدهم است. تاریخ ولادت او را حوالی سال ١٢٠٠ قمری ذکر کرده‌اند. محمدنجف کرمانی در ایام جوانی برای فراگیری دانش به شهر مشهد مسافرت کرد و در آن‌جا به تحصیل علوم فقه، اصول، تفسیر، رجال و ریاضیات مشغول شد. حاصل این تلاش و کوشش، کسب مقام و رتبه عالی در این علوم بود. وی در علم اَنساب نیز تبحر داشت، تا آن‌جا که از او با عنوان «نسابة خراسان» یاد شده است.[٢٣٣] از جمله ویژگی‌های او را، توجه به ضبط اخبار و شرح حال محدثان و تمایل به مذهب اخباریان دانسته‌اند.

وی سفرهای متعددی به حجاز (برای زیارت خانه خدا) و شهرهای ایران همچون تهران و اصفهان داشت. در این سفر‌ها ‌علاوه بر ملاقات با علما، بر فراز منبر رفته و به وعظ و ارشاد مردم می‌پرداخت. محمدنجف کرمانی در آخر عمر خود با رجعت به شهر مشهد در سال ١٢٩٢ قمری درگذشت.

از جمله آثار او می‌توان: شرح شرائع الاسلام در زمینه فقه، جامع الاحادیث، کشف الغوامض فی علم الفرائض در موضوع ارث، تنقیح المرام فی علم الکلام، غناء الأدیب

[٢٢٨]. الذریعة، ج١٧، ص‌١٧٥.

[٢٢٩]. همان، ج٢٣، ص١١٥.

[٢٣٠]. همان، ج٢٤، ص٢٣٥.

[٢٣١]. موسوعة طبقات الفقهاء، ج١٤، ص١٨.

[٢٣٢]. أعیان الشیعه، ج١٠، ص٧٩.

[٢٣٣]. المجدی فی أنساب الطالبین، ص٣٧.