نجاشی برای رُهنی این کتاب‌ها را نام می‌برد: کتاب البدع، کتاب البقاع، کتاب التقوى، کتاب الاتباع و ترک المراء فی القرآن، کتاب البرهان[١٧٩]، کتاب الأول و العشرة، کتاب المتعة و کتاب القلائد که در آن مسائل اختلافی بین شیعه و مخالفان را آورده بود.[١٨٠] شیخ طوسی کتاب الفرق بین الآل و الامّه را نیز به او نسبت داده و می‌نویسد: «بیشتر کتاب‌های او در بلاد خراسان موجود است.»[١٨١] ابن‌شهرآشوب که از وی با عنوان «ابوالحسین محمد بن بحر رهنی سجستانی» یاد کرده است، برای وی آثار دیگری را نیز نام برده است؛ مانند: الطلاق، المبسوط فی الصلاة، التکلیف و التوصیف، اثبات الإمامة، الرد على من أنکر الاثنی‌عشر و معجزاتهم، کتاب الحجة فی ابطاء القائم٧، مجلس الرهنی، المساواة و المقابلة، التلخیص و التلخص فی التفسیر، المثل و السیر و الخراج، القواعد، مرج البهاء و روض الضیاء المناسک.[١٨٢] علی بن احمد ابوالقاسم کوفی، کتابی به نام الردّ علی محمد بن بحر الرهنی داشته است.[١٨٣]

از عناوین آثار رهنی استفاده می‌شود که وی علاوه بر فقه و کلام در مباحث قرآنی نیز تبحر داشته، و برخی از او به عنوان یکی از اعاظم علمای امامیه در بیان اختلاف مصاحف یاد کرده‌اند. سید بن طاووس(م. ٦٦٤ق) در کتاب سعد السعود نیز روایتی را از محمد بن بحر رُهنی درباره مصاحف هفت‌گانه‌ای که در زمان عثمان نگارش یافته، نقل کرده است.[١٨٤] هم‌چنین روایات متعددی را از جزء اول مقدمات علم القرآن، تصنیف محمد بن بحر رهنی نقل کرده است[١٨٥] که نشان می‌دهد این مجموعه در اختیار سید بن طاووس بوده است.

ابن‌غضائری در رجال خود، نام او را آورده و درباره رهنی می‌نویسد: «او ضعیف و در مذهبش ارتفاع است»[١٨٦]؛ تعبیری که حاکی از غلو در اعتقاد اوست. شیخ طوسی نیز او را

[١٧٨]. معجم الأدباء، ج١٨، ص٣١.

[١٧٩]. ابن‌شهرآشوب با عنوان «البرهان السدید من عون المدید» از این کتاب یاد کرده است؛ ‌معالم العلماء، ص١٣١.

[١٨٠]. رجال النجاشی، ص٣٨٤.

[١٨١]. الفهرست، ص٢٠٨.

[١٨٢]. معالم العلماء، ص١٣١

[١٨٣]. خاتمة مستدرک الوسائل، ج١، ص١٦٤.

[١٨٤]. تفسیر الصراط المستقیم، ج٢، ص٢٨٩.

[١٨٥]. سعد السعود، ص٢٢٧.

[١٨٦]. رجال ابن‌غضائری، ج١، ص٩٩.