از شاخصه‌های دوران متأخر، ظهور محدثانی از شیعه با دیدگاه‌های اخباری است؛ عالمانی همچون: محمدجعفر بن محمدطاهر کرمانی (م. احتمالاً ١١٧٥ق)، محمد کریم‌خان کرمانی قاجار (م. ١٢٨٨ق) و محمدنجف کرمانی (م. ١٢٩٢ق). هم‌چنین با ظهور و فعالیت فرقه «شیخیه» در کرمان، برخی فعالان حدیثی از این فرقه برخاسته‌اند؛ مانند محمد کریم‌خان کرمانی قاجار (م. ١٢٨٨ق) که از رؤسای فرقه شیخیه در قرن سیزدهم بود.

آثار حدیثی محدثان کرمان در موضوعات گوناگونی همچون کتب حدیثی، فقه الحدیث، درایة الحدیث و رجال شکل گرفته است که از میان شاخه‌های مختلف دانش حدیث، حوزه فقه الحدیث و سپس تدوین کتب حدیثی، بیشترین آثار را در بین محدثان این خطه به خود اختصاص داده است.

به لحاظ فراوانی جغرافیایی از شهرهای استان کرمان پس از مرکز کرمان،
شهرهای سیرجان و جیرفت بیشترین محدث را از میان دیگر توابع و شهر‌های کرمان
به خود اختصاص داده‌اند. شهر سیرجان با حضور محدثانی همچون: حرب بن اسماعیل سیرجانی (م. ٢٨٠ یا ٢٨٨ق)، محمد بن عمار شاماتی سیرجانی (قرن چهارم)، أبوعلی کرمانی، حسن بن محمد سیرجانی (م ٤٩٥ق)، احمد بن محمد سیرجانی‌
(‌زنده در سال٤١٠ق)، حسن بن صوفی سیرجانی‌ (‌م. ٤٨٢ یا ٤٨٣ق) و محمد بن
حسین سیرجانی (قرن پنجم). تاریخ حیات این عده، از گسترش فعالیت‌های
حدیثی در دوران متقدم، به‌خصوص قرن پنجم هجری در شهرستان عالم‌خیز
سیرجان حکایت دارد. شهرستان جیرفت نیز همچون سیرجان، محل پرورش
محدثانی چند بوده است که هومزدان جیرفتی (قرن دوم)، اسماعیل بن محمد
جیرفتی (قرن چهارم)، علی بن احمد جیرفتی (قرن چهارم)، احمد بن عمر جیرفتی
(قرن پنجم)، طلحة بن عبید‌الله جیرفتی (قرن پنجم) و ابوالفرج کرمانی جیرفتی
(م. ٥٧١ق) از آن جمله‌اند؛ محدثانی که عمدتاً در دوره متقدمان، به‌خصوص قرن‌های چهارم و پنجم می‌زیستند.