برخی محدثان کرمانی برای اخذ و سماع حدیث، رنج سفر به شهرها و کشورهای
دیگر را بر خود هموار کردند. ثمره این تلاش‌ها پیدایش «رحلات حدیثی» بود.
مطالعه زندگی محدثان منسوب به کرمان، حکایت از اهتمام دیرین آن‌ها به
رحلات حدیثی و هجرت‌های علمی و تلاش وافر آنان در اخذ میراث ارزش‌مند و
ماندگار حدیث از دورترین نقاط بلاد و مراکز حدیثی و نقل آن به نسل‌های بعدی
دارد. آنان برای شنیدن و نقل حدیث، رنج سفر به سرزمین‌هایی همچون حجاز،
عراق، مکه، بغداد، مصر، شام، بصره، طرطوس، مصیصه، خراسان و اصفهان را
بر خود هموار کرده‌اند؛ تا آن‌جا که برخی همچون أبوعلی کرمانی سیرجانی به
«الرحّال المُحدّث»[٢٧٨] شهره گردید؛ هم‌چنین أبوعبدالرحمن عبدالله بن محمد بن
الربیع الکرمانی را «نزیل المصیصه»[٢٧٩]، حسن بن احمد بن حبیب کرمانی را «نزیل طرطوس»[٢٨٠]، أبوسعد عمر کرمانی را «نزیل دمشق»[٢٨١]، مؤمل بن إهاب کرمانی را «نزیل الرمله»[٢٨٢]، محمد بن یحیی کرمانی را «نزیل مکه»[٢٨٣] و عبدالرحمان بن محمد کرمانی را «نزیل مرو»[٢٨٤] معرفی کرده‌اند؛ تعابیری که از هجرت آنان از موطن اصلی‌شان حکایت دارد. در حالات «ابرهیم بن رستم کرمانی» نیز نوشته‌اند بارها به بغداد سفر کرده و محدثان بغدادی همچون سعید بن سلیمان سعدویه، احمد بن حنبل و زهیر بن حرب به نقل روایت از او پرداخته‌اند.[٢٨٥]

در دوره متأخران، شاهد کاهش چشم‌گیر حضور محدثان این دیار هستیم. در
شش قرن متوالی (قرن ششم تا چهاردهم) تنها نام حدوداً ٤٧ محدث و راوی
در منابع یافت شد. از این عده برخی همچون محمد بن یوسف کرمانی
(‌٧١٧_٧٨٦ق)، إبن‌الکرمانی یحیی بن محمد (‌٧٦٢_ ٨٣٣ق)، محمد کریم‌خان
کرمانی قاجار (م. ١٢٨٨ق) و محمدنجف کرمانی (حدود١٢٠٠_١٢٩٢ق) صاحب کتاب و

[٢٧٨]. سیر اعلام النبلاء، ج١٩، ص١٨٩.

[٢٧٩]. تاریخ الاسلام، ج‌١٦، ص٢٤٣.

[٢٨٠]. تقریب التهذیب، ج١، ص١٩٩.

[٢٨١]. المعین فی طبقات المحدثین، ج١، ص٢١٣.

[٢٨٢]. لسان المیزان، ج٧، ص٤٠٦.

[٢٨٣]. تاریخ الاسلام، ج٣٠، ص١٦٦.

[٢٨٤]. الانساب، ج٥، ص٥٧.

[٢٨٥]. تاریخ بغداد، ج٦، ص٧١.