بن یحیى کرمانی؛ ٩٩. طلحة بن عبیدالله جیرفتی؛ ١٠٠. عبدالله بن احمد کرمانی؛ ١٠١. علی بن حسن کرمانی؛ ١٠٢. محمد بن إبراهیم سیرجانی؛ ١٠٣. محمد بن حسین سیرجانی؛ ١٠٤. محمد بن یحیى کرمانی.

ب. دوره متأخران

در این دوره، محدثان و راویان منسوب به کرمان از سده‌های ششم تا پایان قرن چهاردهم هجری قمری معرفی شده‌اند. با بررسی انجام‌گرفته مشخص شد که حدوداً ٤٧ نفر از محدثان کرمانی در این دوره زمانی می‌زیستند. مقایسه آمار ٤٧ نفر در بازه زمانی این نُه قرن با حضور بیش از ١٠٤ نفر در چهار قرن پیشین (قرن‌های دوم تا پنجم)، از حضور بسیار کم‌رنگ‌تر محدثان این خطه در دوره متأخران حکایت دارد. هم‌چنین در حالی که قرن ششم با حدود ٢٥ نفر بیشترین شمار محدثان متأخر را در خود جای داده است، در قرن‌های دهم و یازدهم هیچ محدثی که منسوب به این منطقه باشد، یافت نشد. با وجود کاهش نسبی محدثان کرمانی در دوره متأخر، حضور محدثان امامی همچون أبومحمد بن علی کرمانی (م. ٨٩٠ق)، محدّث و عارف امامی، حسین بن مؤمن یزدی کرمانی (‌قرن دوازدهم) و سید عالم کرمانی (‌زنده در ١١٠٢ق) در این دوره به نسبت بیش از دوره متقدمان است.

آشنایی با محدثان نامی متأخر

١. ابوالفضل کرمانی (٤٥٧_٥٤٣ق)

«رکن‌الدین أبوالفضل عبد الرحمن بن محمد بن أمیرویه بن محمد کرمانی» در سال ٤٥٧ هجری قمری در کرمان به دنیا آمد. وی به سماع حدیث از پدر خود و أبوالفتح عبدالله بن أردشیر هشامی پرداخت.[١٩٠] در همان زمان بود که علاوه بر سماع حدیث، به مذهب حنفی علاقه پیدا کرد و برای یادگیری آن نزد عمر الخَلَنْجی، رنج سفر به بلخ را بر خود هموار نمود. کرمانی برای یادگیری هرچه بیشتر دانش فقه، به دیار مرو سفر کرد و در آن‌جا پای درس قاضی محمد بن الحسین ارسابندی حاضر گشته و بهره وافی و کامل برد.[١٩١] حاصل تلاش و کوشش او در زمینه فراگیری دانش آن شد که وی پس از مراجعت از

[١٩٠]. سیر اعلام النبلاء، ج٢٠، ص٢٠٦.

[١٩١]. موسوعة طبقات الفقهاء، ج٦، ص١٤١.