١. فقه الحدیث: این بخش شامل شرح مراد استعمالی و مراد جدی می‌شود.
هر کدام نیز به نوبه خود مشتمل بر فروعات بسیاری است که شارح; به تمامی آن‌ها پرداخته است.

٢. تخریج احادیث: وی در بحث تخریج احادیث، به دو امر پرداخته است:

الف) مصدریابی: این عمل باعث کشف تصحیف و اعتبار بیشتر سند می‌شود.

ب) مستند کردن احادیث مرسل: شارح; غالب روایات مرسل کتاب را با اسناد کتاب‌های دیگر، به‌ویژه الکافی (بر اساس نظر شارح مبنی بر اخذ اکثر مرسلات کتاب از الکافی) مسند کرده است.

٣. شرح عبارت‌های شیخ صدوق;

الف) مستندسازی فتاوا: این‌گونه فتواها شامل متن نامه پدر صدوق;، متن روایات و جملاتِ برگرفته از روایات می‌شود. شارح; در تمامی این موارد، به مستند کردن آن‌ها پرداخته است.

ب) شرح عبارت‌های مشکل مصنف;

٤. گردآوری فتاوای دیگر: آنچه در این‌جا اهمیت بالاتری دارد، نقل از منابع عامه است. اهمیت آن به این‌ جهت است که از این روایات در راستای نقض نظریات خودشان استفاده کرده است.

٥. شرح مشیخه: علی‌رغم این‌که شارح اخباری بوده است، ولی به شرح مشیخه به طور تفصیلی پرداخته است. از مطالعه شرح مشیخه می‌توان دریافت که وی سعی دارد تا حد امکان، وثاقت راویان را اثبات کند.