زيادى را نيز مى‌طلبيد، با كوشش پيگير و جدّى به ساختن آن پرداخت و از اين راه مردمان اين منطقه را از حملات قوم «يأجوج و مأجوج» به اين سرزمين باز داشت:
«فَمَا اسْطاعُوا انْ يَظْهَرُوهُ وَ مَااسْتَطاعُوا لَهُ نَقْباً» «١» [سر انجام چنان سدّ فولادين و نيرومندى ساخت‌] كه آنها [طايفه يأجوج و مأجوج‌] قادر نبودند از آن بالا روند، و نمى‌توانستند نقبى در آن ايجاد كنند.
سختى، مقدّمه رفاه و رنج، كليد گنج است و كار پرزحمت آسايش مى‌آورد:
«انَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً» «٢» به يقين با هر سختى آسانى است.
اميد به آينده و عشق به كار و اطمينان به نتايج آن، سختيها را بر انسان آسان مى‌كند و دشواريهاى راه را هموار مى‌سازد. چنانكه حضرت على عليه‌السلام مى‌فرمايد:
«طُوبى‌ لِنَفْسٍ ادَّتْ الى‌ رَبِّها فَرْضَها، وَ عَرَكَتْ بِجَنْبِها بُؤْسَها وَ هَجَرَتْ فِى اللَّيْلِ غُمْضَها ...» «٣» خوشا به حال كسى كه مسؤوليتهاى واجب را در پيشگاه پروردگار خويش به انجام مى‌رساند و در راه او هرگونه تلخى و سختى را به جان مى‌خرد و خواب شب را وا مى‌نهد هركس، بويژه افراد «موحّد» بايد در مقابل نوسانات و مشكلاتى كه در هر كار مهمّى پديدار مى‌شود، مقاومت نمايد و به ضعف و سستى نگرايد امير مؤمنان عليه‌السلام مى‌فرمايد:
«... وَ لا تَكُنْ عِنْدَ النَّعْماءِ بَطِراً وَ لا عِنْدَ الْبَأْساءِ فَشِلًا» «٤» ... به هنگام كامروايى و نعمت مغرور مشو و در هنگامه رنج و سختى به سستى و وارفتگى تن مسپار.