چنين ايمانى، كاستى و نقصان دارد. امام صادق عليه‌السلام مى‌فرمايد:
«مَنْ واسَى الْفَقيرَ وَ انْصَفَ النَّاسَ مِنْ نَفْسِهِ فَذلِكَ الْمُؤْمِنُ حَقّاً» «١» هر كس با فقير مواسات كند و با مردم انصاف داشته باشد، مؤمن واقعى است.
و در سخنى ديگر مواسات را نشانه شيعه واقعى دانسته، مى‌فرمايد:
«اخْتَبِر شيعَتَنا فى‌ خَصْلَتَيْنِ، فَانْ كانَتا فيهِمْ وَ الَّا فَاعْزُبْ ثُمَّ اعْزُبْ ... الُمحافَظَةُ عَلَى الصَّلَواتِ فى‌ مَواقيتِهِنَّ وَالْمُواساةُ لِلْاخْوانِ وَ انْ كانَ الشَّىْ‌ءُ قَليلًا» «٢» شيعيان ما را با دو ويژگى آزمايش كن، اگر در آنها بود [شيعه واقعى است‌] و گرنه از آنها دورى گزين و دورى گزين ... رعايت وقت نمازها و همسانى با برادران گرچه در چيز اندكى.
پيشينه مواسات‌ رهبران الهى و مسلمانان نخستين، در كوران مبارزه و صلح و جنگ، به طور پيگير و مستمرّ از اين اصل ارزشمند پيروى مى‌كردند و با سيره و سخن خويش، آن را زنده نگه مى‌داشتند؛ - سطح زندگى رهبر عظيم الشأن اسلام- حضرت محمّد صلّى‌الله‌عليه‌وآله- هرگز از زندگى مردم عادى فراتر نرفت؛ چون آنان زندگى كرد، غمخوارشان بود، دوستشان مى‌داشت و در مسائل مالى هيچ امتيازى براى خود قائل نشد و در طول ٢٣ سال نبوّت و حكومت، زر و سيمى نيندوخت.
- امير مؤمنان صلوات‌الله‌عليه نيز، همه درآمد و دسترنج خويش را در ميان مستمندان بخش مى‌كرد، آنچه در بيت‌المال يافت مى‌شد به مستحقّان مى‌پرداخت، دو ركعت نماز در آنجا مى‌گذارد و با خيالى آسوده تركش مى‌گفت. «٣» - امام حسن مجتبى (ع) سه بار، همه دارايى خويش را با نيازمندان تقسيم كرد، حتى از كفش و پاى افزار خود نيز دريغ نكرد. «٤»