ب) از آنجا که هدف نهایی در جنوب بود (بصره - العماره) حضورنداشتن نیروهای خودی در جنوب می توانست تداعی کننده بی توجهی ایران به آن منطقه و درنتیجه رعایت حفاظت بیشتر منطقه شود. علاوه براین، این امر موجب می شد تا عراق به منطقه جنوب کمتر توجه کرده و اقدامات مهندسی و... کمتری را در آنجا انجام دهد.

٢. ظرفیت بالای مناطق غرب کشور برای اجرای عملیات

الف) مناطق غرب کشور ازنظر جغرافیایی (وجود عارضه های مشخص و مستقل (ارتفاعات) مناسب برای عملیات) و موقعیت نظامی دشمن برای اجرای عملیات محدود ظرفیت مناسبی داشت.

ب) بی توجهی دشمن به جبهه های غرب.

ج) آزمایش توان عملیاتی یگان ها در کردستان.

درپی این تصمیم و باتوجه به شناسایی های انجام شده در مناطق مختلف غرب، چند منطقه برای اجرای عملیات به تصویب رسید:

١. منطقه پیرانشهر با هدف تصرف پادگان حاج عمران تا تنگه دربند.

٢. منطقه سردشت با هدف پاک سازی نوار مرزی این منطقه.

٣. منطقه دهانه شیلر با هدف پیوند ارتفاعات سورکوه و مستقیم کردن خط مرزی.

٤. منطقه ارتفاعات شمال قصرشیرین با هدف تصرف ارتفاعات بشکان و کرگمل.

٥. منطقه مهران با هدف تصرف ارتفاعات جنوب کانی سخت تا قلاویزان برای خارج کردن مهران از محاصره.

به دنبال نهایی شدن تصمیم اجرای عملیات در این مناطق، پس از انجام هماهنگی های لازم با ارتش، عملیات در منطقه پیرانشهر با نام والفجر٢ در تاریخ ٢٩/٤/١٣٦٢، اجرا شد و با موفقیت به پایان رسید. با گذشت کمتر از یک ماه، عملیات والفجر٣ نیز در منطقه عمومی مهران به مرحله اجرا درآمد.

عملیات در منطقه قصرشیرین باآنکه بخشی از مقدمات اجرای عملیات با تلاش تیپ١٠ سیدالشهدا(ع) و لشکر٣١ عاشورا درحال انجام بود، به دلیل نیاز منطقه عملیاتی والفجر٢ به نیرو و مشکلاتی که برای اجرای مانور در منطقه قصرشیرین پیش آمد، منتفی گردید.

درپی لغو عملیات در منطقه قصرشیرین، اجرای عملیات در منطقه دربندیخان با هدف دستیابی به سد دربندیخان، که یک سوم آب و برق بغداد و بصره را تأمین می کرد، در دستور کار قرار گرفت و یگان های خودی چند ماه در این منطقه عملیات شناسایی انجام دادند. بااین حال به علت صعب العبور بودن منطقه، محدودبودن راهکارها و نیاز منطقه عملیاتی