زورگویی پوچ هرزه قدرت های استکباری هست مبارزه هست و ما تا آنجا که استقلال این ملت را تأمین کنیم و زندگی آباد و آزاد و توأم با شرافت و سربلندی این ملت را با قدرت کامل سیاسی نظامی و اقتصادی تأمین کنیم، به مبارزه خود ادامه خواهیم داد.» رئیس جمهور خاطرنشان کرد: «دنیا دنیایی است که اگر این ملت قدرت خودش را به رخ ابرقدرت ها نکشد و استقامت خودش را ثابت نکند مانند گرگ درنده ای او را از هم خواهند درید.»[١]

وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران با صدور بیانیه ای، قطعنامه ٥٤٠ شورای امنیت سازمان ملل را غیرسازنده، دور از واقعیت و غیرقابل اجرا اعلام کرد. سعید رجایی خراسانی سفیر و نماینده دائم ایران در سازمان ملل در نامه ای به دبیرکل این سازمان متن این بیانیه را که بیانگر موضع رسمی جمهوری اسلامی ایران در قبال قطعنامه شماره٥٤٠ شورای امنیت سازمان ملل متحد است، ارائه کرد.[٢]

در این بیانیه به تصمیم ایران پیش از تصویب قطعنامه مذکور برای نشان دادن حسن نیت خود درصورت تلاش شورای امنیت برای تصحیح مواضع گذشته اش اشاره شده و آمده است: «علی رغم صداقت و حسن نیت برخی از اعضای مشخص شورا نسبت به ضرورت استقرار صلح عادلانه و پایدار، اقدام شورا در همان روش نامتوازن که از ابتدای جنگ تجاوزگرانه عراق دنبال کرده است باقی ماند.»

در ادامه، وزارت امور خارجه ایران افزوده است: «قطعنامه ٥٤٠ مصوبه ٣١ اکتبر ١٩٨٣ شورای امنیت همانند قطعنامه های قبلی حفاظی برای عراق فراهم ساخته تا از پیامدهای جنگ تجاوزگرانه و جنایات بی شمارش علیه بشریت در امان ماند و این درحالی است که این قطعنامه، حق مردم ایران را که از ماجراجویی عراق متحمل صدمات زیادی شده اند، برای دستیابی به حقوق قانونی خود نادیده گرفته است.»

بیانیه مذکور ضمن آنکه قطعنامه اخیر را غیرسازنده، به دور از حقایق و واقعیت های موجود و غیرقابل اجرا خوانده به تشریح دلایل این امر پرداخته است؛ ازجمله درمورد بند ٢ قطعنامه که خواستار توقف فوری کلیه اقدامات نظامی علیه اهداف غیرنظامی است، اعلام می کند: جمهوری اسلامی ایران به خاطر پایبندی دقیق خود به اصول اخلاقی اسلام از این بند استقبال می کند، اما درعین حال از آنجا که عراق تنها طرفی است که حقوق بشردوستانه بین المللی را نقض کرده و به هدف های غیرنظامی حمله می کند مناسب تر بود این قطعنامه ضمن

[١] روزنامه جمهوری اسلامی، ٢٢/٩/١٣٦٢، ص١٢.

[٢] تاریخ نامه ارسالی نماینده دائم ایران در سازمان ملل خطاب به دبیرکل، ١١ دسامبر ١٩٨٣ (٢٠ آذر ١٣٦٢) است، اما انتشار آن توسط دبیرخانه سازمان ملل یک روز بعد (امروز) صورت گرفت.