حامل پیامی ازسوی پرزیدنت ریگان برای پرزیدنت حسین بوده است. خبرگزاری عراق گفت پیام رئیس جمهور امریکا به رئیس جمهور عراق درباره روابط دوجانبه دو کشور، اوضاع خاورمیانه[غرب آسیا] و کوشش های امریکا برای برقراری صلح و ثبات در لبنان بوده است.»

گزارش مزبور افزود: «رامسفلد دیروز با طارق عزیز وزیر امور خارجه عراق نیز گفت وگو کرد. خبرگزاری عراق گفت صدام حسین به تمایل امریکا نسبت به ادامه تماس ها بین امریکا و عراق جهت تفاهم بیشتر دو کشور درمورد موضع و سیاست یکدیگر پاسخ داده است. برخی از ناظران امور در خاورمیانه [غرب آسیا] سفر رامسفلد را به عراق نشانه پیشرفت درجهت اعاده روابط کامل سیاسی بین بغداد و واشنگتن تلقی کرده اند. سخنگوی وزارت امور خارجه امریکا دیروز بار دیگر گفت اگر عراق بخواهد با امریکا سفیرکبیر مبادله کند امریکا حاضر است در بغداد سفیرکبیر داشته باشد، هرچند که امریکا و عراق درحال حاضر روابط سیاسی با یکدیگر ندارند، یک هیئت فعال امریکایی در بغداد دایر است و بازرگانی بین دو کشور اخیراً افزایش یافته است.»[١]

خبرگزاری فرانسه از منامه در گزارشی درمورد سفر رامسفلد به عراق ضمن اشاره به دلایل تیرگی روابط سیاسی امریکا و عراق در گذشته اعلام کرد: «با آغاز جنگ ایران و عراق در سپتامبر ١٩٨٠، بهبود روابط میان دو کشور به ویژه پس از گروگان گرفته شدن امریکایی ها در ایران به چشم خورد. در همین ضمن عراق با پیوستن به طرح صلح عربستان [طرح فهد][٢] در سال ١٩٨٢ که تلویحاً موجودیت اسرائیل را به رسمیت می شناخت به این بهبود [روابط] کمک بیشتری کرد. در مارس ١٩٨٢، نام عراق از لیست سیاه امریکا خط خورد و واشنگتن با فروش ٦٠ هلیکوپتر امریکایی به بغداد به عراق چراغ سبز داد. در اکتبر ١٩٨٢، یک ماه پس از طرح فاس، سعدون حمادی وزیر خارجه وقت رژیم عراق، با جورج شولتز وزیر خارجه امریکا، در نیویورک ملاقات کرد. چندی بعد تسهیلات ویژه ای ازجمله ١٢٣٠ میلیون دلار کمک به عراق که با مشکلات مالی شدید روبه رو شده بود، دراختیارش قرار گرفت. در ماه می ١٩٨٣، با ملاقات جورج شولتز و طارق میخائیل یوحنا عزیز معاون نخست وزیر و وزیر خارجه رژیم عراق، در پاریس مرحله تازه ای در روابط امریکا و عراق آغاز شد. عراق در جنگ با ایران که از

[١] خبرگزاری جمهوری اسلامی، نشریه گزارش های ویژه، شماره ٢٧٦، ٣٠/٩/١٣٦٢، صص ٢٠ و ٢١، رادیو امریکا، ٢٩/٩/١٣٦٢.

[٢] طرح فهد (بن عبدالعزیز) که در مرداد ١٣٦٠ و در دوره ولیعهدی وی ارائه شد، طرحی هشت ماده ای برای حل مسئله فلسطین بود که شامل مواردی ازجمله عقب نشینی رژیم صهیونیستی از اراضی اشغالی سال ١٩٦٧، از میان برداشته شدن شهرک های یهودی نشین در مناطق اشغالی ١٩٦٧، کنترل سازمان ملل بر ساحل غربی رود اردن و نوار غزه پس از خروج نیروهای رژیم صهیونیستی، شناسایی ساف به عنوان نماینده قانونی مردم فلسطین و تأسیس دولت مستقل فلسطینی با مرکزیت بیت المقدس می شد. این طرح، در شهریور ١٣٦١ در اجلاس سران عرب در شهر فاس مراکش با تغییرات محدودی به تصویب رسید که به "طرح فاس" مشهور شد. از آنجا که این طرح به طور ضمنی موجودیت رژیم صهیونیستی را به رسمیت می شناخت، با واکنش های منفی در جوامع اسلامی به ویژه کشورهای عربی روبه رو شد و به این دلیل راه به جایی نبرد، اما از آن پس به منزله تغییری در سیاست عربی درزمینه شناسایی رژیم صهیونیستی محسوب می شد.