١٩٠٠ را تصرف کند. تیپ٤٤ قمر بنی هاشم(ع) هم توانست تاحدی در غرب کانی مانگا پیشروی کرده و خود را به بادانه نزدیک کند. با روشن شدن هوا، فشار نیروهای عراقی برای بازپس گیری دو ارتفاع ١٩٠٤ و ١٩٠٠ افزایش یافت و این دو ارتفاع دو بار بین نیروهای خودی و دشمن دست به دست شد و بالاخره در ساعت ٧ صبح، ارتش عراق بر این دو ارتفاع تسلط یافت.

در نشست فرماندهان برای تصمیم گیری درمورد ادامه مرحله سوم عملیات قرار شد لشکر١٤ امام حسین(ع) یال های غربی ارتفاع شیخ گزنشین را تصرف کند و لشکر٣١ عاشورا نیز ضمن تصرف ارتفاع ١٨٧٧ شیخ گزنشین با لشکر٢٧ حضرت رسول(ص) الحاق کند. لشکر٢٧ حضرت رسول(ص) نیز مأموریت داشت ارتفاعات ١٨٦٦ و ١٩٠٤ و درصورت توان ارتفاع ١٩٠٠ را به تصرف درآورد و لشکر١٧ علی بن ابی طالب(ع) نیز باید در ادامه کار تیپ٤٤ قمر بنی هاشم(ع) جاده موجود در غرب کانی مانگا را تاحد مقدور پاک سازی می کرد. البته ذکر این نکته ضروری است که با به کارگیری لشکر١٤ امام حسین(ع)، هرچند مشکل بخش شمالی ارتفاعات کانی مانگا حل می شد، ولی این امر به نوعی چشم پوشی از تصرف نالپاریز نیز به حساب می آمد زیرا قبلاً یگان مذکور برای این منطقه در نظر گرفته شده بود.

در عملیات روز سیزدهم آبان، یگان های عمل کننده توانستند تقریباً تمامی اهداف پیش بینی شده را تحقق بخشند بدین ترتیب که لشکر٣١ عاشورا قله اصلی ارتفاع شیخ گزنشین (١٨٧٧) را تصرف کرده و با لشکر٢٧ حضرت رسول(ص) الحاق کرد. لشکر١٤ امام حسین(ع) نیز باوجود ناآشنایی به منطقه عملیاتی موفق شد ٢ ارتفاع غربی شیخ گزنشین را تصرف و یک مقر فرماندهی نیروهای عراقی را نیز منهدم کند. لشکر٢٧ حضرت رسول(ص) هم ارتفاعات ١٨٦٦، ١٩٠٤ و ١٩٠٠ را به تصرف درآورد، البته نیروهای عراقی همچنان در ارتفاع ١٩٠٠ حضور داشتند، علاوه بر آن الحاق بین گردان های این لشکر نیز به صورت کامل انجام گرفته بود. لشکر١٧ علی بن ابی طالب(ع) نیز جاده غرب کانی مانگا تا جنوب بادانه را پاک سازی کرد. با پیشروی مؤثر نیروهای خودی، جاده مهم شیخ گزنشین - که در جنوب این ارتفاع قرار داشت - آزاد شد و بخشی از معضلات تدارک نیروهای خودی مرتفع گردید.

باتوجه به موفقیت های به دست آمده، نیروهای عراقی در طول روز برای بازپس گیری مواضع متصرفه در محدوده عملیاتی لشکر٢٧ حضرت رسول(ص) چندین پاتک سنگین اجرا کردند، اما هربار با مقاومت نیروهای خودی متحمل تلفات سنگین شده و مجبور به عقب نشینی شدند.

هرچند در این مرحله از عملیات پیروزی های چشمگیری به دست آمد، ولی از توان نیروهای خودی نیز به شدت کاسته شد؛ به نحوی که از یگان های عمل کننده فقط لشکر١٧ علی بن ابی طالب(ع) ٢ گردان دراختیار داشت و کمبود نیرو مشکلاتی را برای ادامه عملیات و تصمیم گیری فرماندهان به وجود آورده بود.