ناشی از نفت خود را حفظ کند، اما صنعت کشاورزی آن هنوز هم به خاطر تحولات ناشی از انقلاب با اشکال فراوان مواجه می باشد. درآمد نفت ایران که به حدود ٢٠ میلیارد دلار در سال رقم زده می شود، توانسته است که کمبود در تولیدات کشاورزی صنعتی ایران را جبران کند. رونق صنعت نفت ایران برای این کشور ٦ میلیارد و ٥٠٠ میلیون دلار مازاد موازنه تجاری به همراه داشته است. این رقمی است که بانک مرکزی ایران، ماه گذشته انتشار داد و منعکس کننده بهبود اوضاع اقتصادی ایران می باشد. ذخایر ارزی ایران گرچه رسماً انتشار نیافته است، به حدود ١٢ میلیارد دلار حتی پس از کاهش فراوان در قروض خارجی کشور تخمین زده می شود.»

بی بی سی درباره پیش بینی رشد اقتصادی کشور نیز گفت: «طرح اقتصادی پنج ساله ایران که در آن اولویت برای کشاورزی و استخراج معادن در نظر گرفته شده است، میزان رشدی بالغ بر ٥ درصد پیش بینی می کند و شامل طرح های عظیمی برای سرمایه گذاری دولتی بانک ها و بخش خصوصی است، اما بعضی از ناظران خارجی شک دارند که این رشد اقتصادی باتوجه به مشکلاتی که درزمینه کشاورزی و صنعت وجود دارد، بتواند حتی پس از خاتمه جنگ دوام بیاورد.»[١]

رادیو بی بی سی عراق را آغازکننده جنگ دانست. این رادیو در پاسخ به سؤال یکی از شنوندگان گفت: «بدون تردید عراق خود آغازکننده جنگ خلیج [فارس] بود، یعنی عراق خود حمله گسترده ای را در داخل خاک ایران شروع نمود، علی رغم اینکه چند ماه قبل از شروع آن حمله، تبادل آتش جدی میان دو کشور صورت گرفته بود.» این رادیو سپس توضیح داد: «جریان این طوری شروع شد که عراق در اول ماه سپتامبر سال ١٩٨٠ [١٠ شهریور ١٣٥٩] به عنوان شرطی برای برقراری مناسبات طبیعی میان دو کشور یک رشته درخواست هایی تقدیم ایران کرد. اهم این شرایط، تجدید مذاکره راجع به قرارداد ١٩٧٥ الجزایر [بود] که میان عراق و شاه ایران به امضا رسیده بود. همچنین عراق خواستار حاکمیت کامل بر شط العرب [اروندرود] و خروج ایران از برخی مناطق مرزی (که به قول عراق براساس قرارداد ١٩٧٥ الجزایر می بایستی تحویل عراق داده شود) بود. عراق همچنین از ایران خواست که جزایر تنب بزرگ و تنب کوچک و بوموسی را تخلیه کند و به مردم عرب خوزستان خودمختاری بدهد و همچنین از دخالت در امور داخلی عراق خودداری ورزد. ایران این شرط ها را رد کرد. عراق در ٢٢ سپتامبر سال ١٩٨٠ [٣١ شهریور ١٣٥٩] به فرودگاه های ایران حمله و به سوی منطقه خوزستان پیشروی کرد و بندر محمره [خرمشهر] را در ماه نوامبر [آبان] اشغال کرد. علی رغم اینکه عراق خود حمله تهاجمی را آغاز کرد، مرتباً مدعی شد که وی با اقدامات تحریک آمیز پیش بینی نشده

[١] همان، صص ٣٠ و ٣١، رادیو بی بی سی، ٢٤/٨/١٣٦٢.