دیزدارویچ درمورد گفت وگوهای خود با مقامات ایران درخصوص جنگ ایران و عراق گفت: «ما مواضع یوگسلاوی را که از آغاز جنگ از [شرایط] ایران پیروی کرده است را مورد تأکید قرار دادیم و آنها عبارت اند از: همکاری با دو طرف درگیر در جنگ برای خاتمه هرچه سریع تر آن، عقب نشینی تمامی نیروها از مناطق اشغال شده در طول جنگ، مذاکرات صلح آمیز بر سر تمامی مسائل ناشی از بروز جنگ، مسئولیت آغازکننده جنگ، غرامت جنگی و غیره.» وی درباره مواضع ایران در همین زمینه گفت: «ایران نیز نظرات خود را ابراز داشت که این نظرات به رهبران یوگسلاوی اطلاع داده شد.»[١] رئیس شورای فدرال روابط خارجی یوگسلاوی ضمن اشاره به اینکه «اختلافات مانعی برای همکاری ها نبودند»، از قبول دعوت نخست وزیر یوگسلاوی ازسوی نخست وزیر ایران برای دیدار از بلگراد به عنوان گامی در راه بالابردن سطح همکاری های دوجانبه یاد کرد.[٢]

برخی جراید غربی از افزایش نسبی روابط بازرگانی ایران با کشورهای انگلیس و امریکا خبر دادند.

هفته نامه انگلیسی مید به نقل از گزارش هیئت بازرگانی انگلیس که «پس از یک سفر موفق از تهران بازمی گردد»، نوشت: «علی رغم مشکلات سیاسی موجود، ایران بار دیگر در بازار انگلستان قرار گرفته است.» بر پایه این گزارش، صادرات انگلستان به ایران از ٣٤٨ میلیون دلار در سال ١٩٧٩ به ٥٦٧ میلیون دلار در ٨ ماه اول سال ١٩٨٣ افزایش یافته است. مید یکی از علت های اصلی استمرار صادرات انگلیس به ایران را "قرارداد تالبوت و تأمین لوازم یدکی پیکان" دانسته است.

هفته نامه مذکور افزود: «ایران حساب هایش را خوب می پردازد و بااین حال، دفتر اعتبار صادرات انگلیس رفتار محتاطانه ای درمورد ایران دارد. از سوی دیگر، وزارت بازرگانی انگلیس در گزارش عملاً بی سابقه ای، وضع بازرگانی و حقوقی ایران را مناسب توصیف کرده، به بازرگانان توصیه می کند درزمینه ماشین آلات و مواد دارویی و شیمیایی فعالیت کنند.»

به نوشته مید، «صنعت گران انگلیسی در تأسیسات آمونیاک شیراز مشغول کارند و احتمالاً در

[١] خبرگزاری جمهوری اسلامی در پایان این بخش از اظهارات رئیس شورای فدرال روابط خارجی یوگسلاوی یادآور شده است: «این گونه بیان مذاکرات حاکی از عدم دستیابی به یک نقطه نظر مشترک در گفت وگوهای دوجانبه می باشد.»

[٢] همان، صص ١٧ و ١٨، بلگراد - خبرگزاری جمهوری اسلامی، ٢٤/٨/١٣٦٢.