سمت راست ١٩٠٤ به طرف سرکان در دست نیروهای خودی بود، ولی چون ارتفاع ١٩٠٤ در دست دشمن بود، نیروهای خودی در ساعت ٦ الی ٨ بعدازظهر ٢٩/٨/١٣٦٢ به مواضع قبلی خود برگشتند.

در محور حمزه ٣ نیروهای خودی بر روی یال های سمت راست ١٨٦٦؛ یعنی ١٧٤٠ و ١٦٨٠ مستقر هستند.

قرارگاه های حمزه ٥ و ٦ در احتیاط ماندند.

قرارگاه حمزه٧ مأموریت خود را با یک گردان روی ارتفاعات بانی بنوک جهت تصرف و تأمین انجام داده و بنا به دستور به خطوط قبلی خود بازگشت.[١]

پس از فروکش کردن تب وتاب عملیات و برقراری آرامش نسبی در محورهای مختلف منطقة عملیاتی والفجر٤، کلیه فرماندهان رده های مختلف عملیاتی به مقر فرماندهی قرارگاه مقدم حمزه سپاه در جنوب ارتفاعات کنگرک، فراخوانده شدند تا درباره عملیات انجام شده، مشکلات آن و علل ناکامی یگان ها گفت وگو کنند.[٢]

در این جلسه فرماندهان در جمع بندی دلایل ناکامی یگان های خود به مؤلفه های تقریباً مشترکی اشاره کردند که عبارت بودند از:

١. هوشیاری دشمن در منطقه عملیاتی.

٢. سرمایه گذاری دشمن در منطقه عملیاتی و ایجاد موانع مختلف نظیر میادین مین و استحکامات مهندسی.[٣]^

٣. ناهماهنگی یگان های هم جوار.

٤. نبود شناسایی کافی.

٥. نبود هماهنگی درپیشروی یگان ها.

در پایان جلسه، محسن رضایی از تهران تماس گرفت و از سیدرحیم صفوی آخرین وضعیت عملیات را جویا شد. صفوی ضمن بیان کلیاتی از نتایج به دست آمده، به محسن رضایی گفت: لازم است برای تصمیم گیری درباره عملیات شما و سرهنگ صیاد شیرازی به منطقه بیایید.[٤]

[١] گزیده اسناد عملیات والفجر٤، جلد٤، مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: تشریح عملیات خودی، صص ٢٢١ - ٢١٨.

[٢] این جلسه با حضور رحیم صفوی، عزیز جعفری، غلامحسین بشردوست، علی تجلائی، حسن دانایی فر، محمد باقری، علی فدوی، محمدابراهیم همت، مرتضی قربانی، جعفر اسدی، نبی رودکی، سرهنگ جلالی، سرهنگ آذرفر، سرهنگ قویدل، سرهنگ امیربیگی، سرهنگ درافشان، سرهنگ فرتاش و محسن رخصت طلب راوی قرارگاه خاتم برگزار شد.

[٣] ^ واحد مهندسی رزمی قرارگاه کربلا با استناد به گزارش هایی که به آن واحد ارسال شده است، از وضعیت موانع و میادین مین در خطوط پدافندی دشمن گزارشی تهیه و برای بهره برداری به رده ها و واحدهای مختلف و یگان های عملیاتی ارسال کرده است. متن کامل این گزارش در ضمیمه درج شده است.

[٤] سند شماره ٢٩١/د مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، پیشین، ص٢٠؛ و- سند شماره ١٣١/گ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، پیشین، ص١٢٨.