داود رنجبر راوی مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ در قرارگاه خاتم الانبیا(ص) دلایل پافشاری محسن رضایی بر اجرای عملیات در منطقه دربندیخان را چنین ذکر کرده است:

١. فشار برادران ارتش (سرهنگ صیاد شیرازی و ستاد نزاجا) برای اجرای عملیات و امیدواری آنها به انجام هلی برن[٢]^ (انتقال نیرو به وسیله بالگرد).

٢. اشتیاق محمدابراهیم همت فرمانده لشکر٢٧ حضرت رسول(ص) برای اجرای عملیات در این منطقه و اطمینان وی به پیروزی.

٣. اعتقاد به اینکه اجرای عملیات در دربندیخان می تواند موجب تجزیه قوای دشمن و به نوعی پشتیبانی از عملیات والفجر٤ باشد.

وی در ادامه نوشته است: «تمایل محسن رضایی برای عملیات در ارتفاع بمو به این دلیل است که سرهنگ صیاد شیرازی می خواهد این کار انجام بگیرد و خود سرهنگ صیاد شیرازی گفته است که محسن رضایی دراین باره ملاحظه مرا می کند. وی گفته است که بین من و محسن رضایی اختلاف سلیقه هایی پیش می آید و باید یک نفر باشد که به ما دستور بدهد و آن یک نفر نیست، لذا گاهی من ملاحظه محسن رضایی را می کنم و گاهی او ملاحظه مرا می کند و در بمو نیز باید منتظر باشیم تا فرمانده منطقه برای ما بگوید که می شود عمل کرد یا نه و سپس ما باید بررسی کنیم و تصمیم بگیریم که عملیات انجام بگیرد یا نگیرد.»[٣]

[١] محسن رضایی معتقد بود به علت فراهم نبودن شرایط برای اجرای عملیات در ارتفاع قلاویزان در منطقه مهران و همچنین موافق نبودن ارتش با عملیات در این منطقه، باید لشکر١٧ علی بن ابی طالب(ع) و لشکر٥ نصر که در آن منطقه حضور داشتند به منطقه عملیات والفجر٤ فراخوانده شوند. (سند شماره ٢٨٥/د مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: دفترچه ثبت جنگ راوی قرارگاه خاتم در عملیات والفجر٤، داود رنجبر، ١١/٧/١٣٦٢ تا ٢٨/٧/١٣٦٢، ص٢٧٧)

[٢] ^ یکی از علل مهم منتفی شدن عملیات در دربندیخان در آن زمان نبود راه مواصلاتی برای بردن نیرو و تدارک یگان های عمل کننده بود و هلی برن (انتقال نیرو به وسیله بالگرد) راهکاری بود که ارتش برای رفع این مشکل پیشنهاد می کرد.

[٣] سند شماره ٢٨٥/د مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: دفترچه ثبت جنگ راوی قرارگاه خاتم الانبیا(ع) در عملیات والفجر٤، داود رنجبر، ١١/٧/١٣٦٢ تا ٢٨/٧/١٣٦٢، صص ٢٨١ - ٢٧٣.