دید و تیر دشمن هم ازنظر هدف بودن برای توپخانه و هم ازنظر لورفتن سمت وسوی مرحله بعدی عملیات، می توانست به معضلی برای ادامه کار تبدیل شود. از سوی دیگر امکان احداث این جاده در شب بسیار مشکل به نظر می رسید زیرا باتوجه به وضعیت منطقه ای که قرار بود جاده از آنجا احداث شود و به دلیل وجود شیارهای عمیق در آن، امکان اینکه دستگاه های مهندسی از یک سمت کار را شروع و در سمت دیگر به پایان برسانند وجود نداشت. طبق گفتة مهندسی قرارگاه باید ٧ تیم مهندسی از ٧ نقطه مختلف اقدام به جاده سازی کنند و سپس آنها را به هم وصل کنند تا جاده احداث شود و انجام این کار در تاریکی شب امکان ندارد. علاوه براین خطر سقوط دستگاه های مهندسی در دره ها و شیارهای منطقه نیز بسیار جدی بود. باتوجه به این مشکلات، قرار شد مهندسی قرارگاه دستگاه های مورد نیاز را به منطقه انتقال داده تا از هر قسمت که مقدور است کار اصلی را هم زمان با آغاز عملیات شروع کنند و حین انجام عملیات به پایان برسانند.[١]

سرهنگ امیربیگی فرمانده قرارگاه مقدم حمزه (ارتش)، از ارتباط نداشتن فرماندهان ارتشی و سپاهی قرارگاه های فرعی حمزه با یکدیگر و دعوت نکردن از فرماندهان تیپ های ارتش به جلسات انتقاد کرد. محسن رضایی و غلامعلی رشید در توجیه این امر توضیحاتی دادند، ولی عزیز جعفری از زاویه ای دیگر و با صراحت بیشتری به این انتقاد پاسخ داد. سرهنگ امیربیگی گفت: یگان سپاهی قرارگاه تاکتیکی حمزه١ (لشکر١٤ امام حسین(ع)) در یک منطقه ای عملیات می کنند ولی تیپ ارتش هم سازمان او (تیپ٢ لشکر٢١ حمزه) در جای دیگری پدافند می کند و این ناهماهنگی ها ممکن است اخلالی در کارها به وجود آورد. وی ضمن اینکه از فرماندهان سپاه خواست تا فرماندهان یگان های ارتش خود را به همراهی فراخوانند و با آنها هماهنگ باشند، این امر را برای همه رده های فرماندهی نیز ضروری دانست. سرهنگ امیربیگی همچنین به نوعی از اینکه به جلسه شب گذشته فرماندهان سپاه دعوت نشده بود گلایه داشت.

غلامعلی رشید ضمن بیان توضیحاتی دراین باره گفت: «در بخش اول جلسه که حضور داشتید. در بخش بعدی جلسه که شما حضور نداشتید، چون دیدم کارها مقداری عقب هست خواستم به بچه های یگان ها [ی سپاه] تذکراتی بدهم.»

محسن رضایی هم در پاسخ به انتقاد سرهنگ امیربیگی با یادآوری روال متعارف جلسات فرماندهان و رده های بالاتر با فرماندهان یگان های سپاه اظهار کرد: روحیه بچه های ما با شما خیلی فرق می کند؛ یعنی روحیه بچه های ما بیشتر داوطلبی است و انگیزه هایی این چنینی وجود دارد. فرماندهان ارتش که در جنوب بوده اند و بیشتر با ما بوده اند این را می دانند، ما همیشه علاوه بر جلسات عمومی جلسات غیررسمی هم داریم که در آنجا با بچه ها (فرماندهان) دعوا می کنیم، حرف می زنیم، نازشان را می کشیم.

[١] همان، ص٣٣؛ و- سند شماره ٨٦٦/پ ن مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: تبیین مأموریت قرارگاه حمزه برای ادامه عملیات (قرارگاه خاتم الانبیا(ص)، ١٠/٨/١٣٦٢، نوار شماره ١٢٨٤٠)، داود رنجبر، ص٢.