گمنام هم ياد آن هست (برگ ٢ ر، ص ٥١ ترجمه مينورسكى). ابو بشر متى گزارش بزرگ المفيودوروس جوان (سده) بران را به عربى درآورده و طبرى از ان تعليقى نموده است. يوحناى نحوى (نيمه يكم سده ششم) هم گزارشى بر ان دارد. گزارش اسكندر افروديسى بر ان به عربى در آمده نه به سريانى. ابن عدى آن را پس از اين از سريانى به عربى در آورده است.

ابن نديم و قفطى از مترجم آن نامى نبرده‌اند ولى چلبى گفته است كه يحيى ابن بطريق درگذشته نزديك ٨٣٥ م آن را از سريانى به عربى در آورد. اين ترجمه درينى- جامع استانبول به شماره ١١٧٩ هست و آن گزيده است. نسخه‌اى از ان به عربى به خط عبرى به شماره ٣٧٨ در واتيكان هست. از گزيده حنين هم ياد كرده‌اند. فارابى را بر ان گزارشى تعليق وار هست و ابن هيثم از ان گزين كرده و ابن رشد هم آن را گزارش و گزين نموده است (ديباچه چاپ بدوى) بنگريد به: سزگين ٧: ٢١٢- استورى ٢: ٤٤٦- ٤٤٩- منزوى ٣٩٢ تا ٣٩٤- دائرة المعارف اسلامى ١: ٧٥٨- دانشنامه ايران و اسلام ١: ١٩- ابن نديم ٣١١- قفطى ٤١ و ١٦٤- پترز ٣٩- هاملين ٣٧ و ٣٦٣- بدوى در ترانسميسيون ٨٠.

ثئوفرستوس نيز آثار علوى دارد كه در فهرست مشروح آصفيه (٢: ٢٧٦) از يك نسخه آن و در فهرست رامپور (٤: ٥٣٧) از سه نسخه آن ياد شده است، «رسالة ابن سينا فى ذكر اسباب الرعد و البرق» بخشى از ان است (سزگين ٧: ٢١٦ و ٢٩٢- مهدوى ٢٦) ابن نديم (ص ٣٣٢) از ترجمه ابن سوار ابن الخمار درگذشته ١٠١٧ م ياد مى‌كند و آن جز «الآثار المتخيلة فى الجو الحادثة عن البخار المائى و هى الهالة و القوس و القضبان» اوست كه چندين نسخه از آن مى‌شناسيم:

مجلس ١٩: ٧٤ ش ٤/ ٦٠٩٢- آستان رضوى ١٠: ١٢١ و ١٦٢ دو تا- ملك ٥: ٢٠١ ش ٢٦/ ٨٢٩- دانشگاه ٧/ ٧٠٢٨ و ٥٨/ ٢٤٠١ راسپور ٤: ٥٤٤ ش‌D ٣٤٤٣ برگ ١٠ پ تا ٧٢ از سده ١٢- فهرست مشروح آصفيه ٢: ٢٧٨- فيلمها ١: ٦٧٣.