عناوین الاحکام؛ ترجمه وشرح متن لمعه - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٣٤١ - تفريع

ترجمه:

فرع‌

اگر ودعى از طفل يا ديوانه‌اى مالى را وديعه گرفت ضامن است و وقتى آنرا به ولىّ ايشان رد نمود ذمّه‌اش برى مى‌گردد.

فرع‌

بر ودعى لازم و واجب است مال را به مودع برگرداند اگر چه وى كافر باشد.

فرع‌

در موارد ذيل ودعى (امانت‌دار) ضامن است:

الف: بعد از مطالبه صاحب مال ردّ نمودن آنرا به تأخير انداخته و در اين تكليف واجب اهمال نمايد.

ب: بدون اينكه ضرورتى در بين باشد وديعه را نزد ديگرى برسم امانت بگذارد.

ج: بدون حاجت و اضطرار وديعه را بهمراه خود به مسافرت ببرد.

د: مال را در مكانى كه موجب تعفّن آن مى‌گردد بياندازد.

ه: آب و علف دادن به حيوان را در مدّتى كه عادتا و معمولا غير قابل تحمّل براى حيوان باشد ترك كند.

و: پهن نمودن و باز كردن جامه و قماش را جهت باد خوردن ترك كند.

ز: از وديعه انتفاع برده و بهره‌بردارى نمايد ولى نه بجهت امر ياد شده (باد خوردن جامه و قماش و جلوگيرى كردن از فاسد شدن آن).

ح: وديعه را با مال خود يا مال ديگرى ممزوج و مخلوط نمايد.

همان طورى كه گفته شد در تمام اين موارد ودعى ضامن است و بايد از عهده خسارتى كه بمال وارد شده برآيد.

فرع‌

ودعى بايد مال الوديعه را بمالك يا وكيل او ردّ كند و اگر اين امر تعذّر داشت در صورت ضرورت و حاجت به ردّ بايد به حاكم شرعى ردّ كند.

فرع‌

اگر ودعى از بودن وديعه نزدش عذر آورده و آن را انكار نمود حكم اين است كه قسم بخورد و حق به جانب او داده مى‌شود.