هستى را مورد دقت و بحث قرار مى‌دهد و هيچ‌گاه به احكام و آثارى كه مخصوص يك يا چند موضوع مخصوصى است، نظر ندارد؛ به عكس علوم كه پيوسته يك يا چند موضوع را مفروض الوجود مى‌گيرند و به جستجوى احكام و آثار آن مى‌پردازند و سنخ بحث علوم متوجه بود و نبود اشياء نيست. «١»