همانطور كه قول به اصيلين داراى محذوراتى است، قول به تبعيض در اصالت و اين‌كه اصيل در مبدأ المبادى وجود است ولى در غير آن ماهيت اصيل مى‌باشد و يا اينكه در موجودات مجرّد، وجود اصيل است و در ماديات، ماهيات اصيلند مانند قول به اصيلين خالى از محذور نيست؛ زيرا اين نظر نيز سر از شرك و دوبينى درمى‌آورد، گذشته از اين‌كه دلايل طرفين، قول به اين تفصيل را رد مى‌كند.