صورتى كه آن شخص وصيت را قبول كند، اگرچه قبولش در زمان زنده بودن موصى باشد، آن چيز را بعد از مردن موصى مالك مى شود، بلكه ظاهر اين است كه قبول معتبر نيست، و فقط رد وصيت مانع است.
مسأله ٢٧٦٤ - هرگاه انسان نشانه هاى مرگ را در خود ببيند، نسبت به امانتهاى مردم بايد به وظيفه اى كه در مسألهء " ٢٣٩٥ " گذشت عمل كند، و اگر به مردم بدهكار است و موقع دادن آن بدهى رسيده و طلبكار مطالبه مى كند بايد بدهد، و اگر خودش نمى تواند بدهد يا موقع دادن بدهى او نرسيده يا طلبكار مطالبه نمى كند بايد اطمينان به اداى دين پيدا كند هر چند به وصيت كردن و شاهد گرفتن بر آن باشد.
مسأله ٢٧٦٥ - كسى كه نشانه هاى مرگ را در خود مى بيند، اگر خمس و زكات و مظالم بدهكار است و نمى تواند فورا بدهد، چنانچه از خودش مال دارد يا احتمال مى دهد كسى آنها را ادا نمايد، بايد وصيت كند، و همچنين است اگر حج بر او واجب باشد.
مسأله ٢٧٦٦ - كسى كه نشانه هاى مرگ را در خود مى بيند، اگر نماز و روزه ء قضا دارد بايد براى انجام آنها وصيت كند، مثل اين كه وصيت كند كه از مال خودش براى آنها اجير بگيرند، و اگر مال نداشته باشد و احتمال بدهد كسى تبرعا انجام بدهد بازهم واجب است وصيت نمايد، و اگر قضاى نماز و روزه ء او به تفصيلى كه در مسألهء " ١٣٩٨ " گذشت بر پسر بزرگترش واجب باشد، بايد به او اطلاع دهد.
مسأله ٢٧٦٧ - كسى كه نشانه هاى مرگ را در خود مى بيند اگر مالى پيش كسى دارد يا در جايى پنهان كرده است كه ورثه نمى دانند، چنانچه به واسطهء ندانستن حقشان از بين برود بايد به آنان اطلاع دهد، و لازم نيست براى بچه هاى صغير خود قيم و سرپرست معين كند، ولى در صورتى كه بدون قيم مالشان از بين مى رود، يا خودشان ضايع مى شوند، بايد براى آنان قيم امينى معين نمايد.
مسأله ٢٧٦٨ - وصى بايد عاقل باشد، و احوط اين است كه بالغ نيز باشد، ولى در