مسأله ١٠٦٠ - اگر پيش از آن كه پيشانى به زمين برسد و بدن آرام بگيرد، عمدا ذكر سجده را بگويد، يا پيش از تمام شدن ذكر عمدا سر از سجده بر دارد، نماز باطل است، مگر اين كه جاهل قاصر باشد، كه در اين صورت در هر دو فرض، نماز صحيح است.
مسأله ١٠٦١ - اگر پيش از آن كه پيشانى به زمين برسد سهوا ذكر سجده را بگويد و پيش از آن كه سر از سجده بردارد بفهمد اشتباه كرده است، بايد دوباره در حال آرام بودن بدن ذكر را بگويد.
مسأله ١٠٦٢ - اگر بعد از آن كه سر از سجده برداشت بفهمد پيش از آن كه ذكر سجده تمام شود سر بر داشته، نمازش صحيح است.
مسأله ١٠٦٣ - اگر موقعى كه ذكر سجده را مى گويد، يكى از هفت عضو را عمدا از زمين بر دارد، در صورتى كه جاهل قاصر نباشد نماز باطل مى شود، ولى موقعى كه مشغول گفتن ذكر نيست، اگر غير پيشانى جاهاى ديگر را از زمين بردارد و دوباره بگذارد، اشكال ندارد.
مسأله ١٠٦٤ - اگر پيش از تمام شدن ذكر سجده سهوا پيشانى را از زمين بر دارد، نمى تواند دوباره به زمين بگذارد، و بايد آن را يك سجده حساب كند، ولى اگر جاهاى ديگر را سهوا از زمين بر دارد، بايد دو مرتبه به زمين بگذارد و ذكر را بگويد.
مسأله ١٠٦٥ - بعد از تمام شدن ذكر سجده ء اول بايد بنشيند تا بدن آرام گيرد و دوباره به سجده رود.
مسأله ١٠٦٦ - جاى پيشانى نمازگزار بايد از جاى سر انگشتان پاى او بلندتر يا پست تر از چهار انگشت بسته نباشد، و بنابر احتياط واجب از جاى زانوهاى او هم بلندتر يا پست تر از اين مقدار نباشد.
مسأله ١٠٦٧ - در زمين سراشيب كه شيب آن درست معلوم نيست، اگر جاى پيشانى از جاى سر انگشتهاى پاى او و زانوهايش بيش از چهار انگشت بسته بلندتر يا پست تر باشد، بنابر احتياط نماز او باطل است.